| ដោយ អាន-ឡូ ប៉ូរ៉េ និងរស់ ឌីណា | |
| ១៦-០៣-២០០៩ |
 ចោមចៅ (ភ្នំពេញ កម្ពុជា) ថ្ងៃទី១០ មីនា ២០០៩៖ បងប្រុសម្នាក់មករកប្អូនស្រី ដែលជាកម្មការិនីរោងចក្រកាត់ដេរនៅជាយក្រុងភ្នំពេញ ដើម្បីត្រឡប់ទៅភូមិវិញ ចន វីង / Magnum ថ្ងៃអង្គារ ទី១០ ខែមីនា គឺជាថ្ងៃបើកប្រាក់ខែ នៅសួនឧស្សាហកម្មកាណាឌីណា ស្ថិតនៅជាយទីក្រុងភ្នំពេញ។ កម្មករ-កម្មការិនីកំពុងឈរក្រោមម្លប់ឈើ ជាក្រុមតូចៗ នៅតាមផ្លូវវែងមួយខ្សែ ជាប់នឹងរោងចក្រពណ៌លឿង ដើម្បីរង់ចាំអោយរោងចក្របើកទ្វារ ហើយរង់ចាំអោយអ្នកយាមហៅពួកគេ។ តុំ កម្មការិនីរោងចក្រ អាយុ២២ឆ្នាំ បានដើរទៅមុខ ទាំងទឹកមុខស្រពាបស្រពោន។ ២០នាទីក្រោយមក តុំចេញមកវិញ ដោយមានកាត់ប្រាក់មួយចំនួន ជាមួយនឹងប័ណ្ណបើកប្រាក់ខែ។ កម្មការិនីរូបនេះបានសម្រេចចិត្តធ្វើដំណើរតាមរថយន្តក្រុង ត្រឡប់ទៅភូមិកំណើត នៅខេត្តកំពង់ធំវិញ នៅថ្ងៃស្អែកនេះ។ ភាពមិនប្រាកដប្រជានៃការងារឆ្ងាយពីផ្ទះសំបែងមិនសូវជាធ្វើអោយតុំសប្បាយរីករាយប៉ុន្មាននោះទេ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ តុំត្រូវចំណាយថវិកាអស់ច្រើនទៀតផង។ អស់រយៈពេលមួយខែមកហើយ ដែលកម្មការិនីរោងចក្រផលិតស្បែកជើងចំនួន៤៣នាក់ បានមករង់ចាំបើកប្រាក់៥០%នៃប្រាក់ខែគោលរបស់ពួកគេ គឺស្មើនឹង ២៥ដុល្លារ។ ប្រាក់នេះមិនគ្រប់គ្រាន់ផ្តត់ផ្គង់ថ្លៃជួលផ្ទះ និងថ្លៃម្ហូបអាហារនោះទេ។
|
| អានបន្ថែម... |
|
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
