| ដោយ កូរីន កាឡឺបូ និងរស់ ឌីណា | |
| ១៦-០២-២០០៩ |
 ភ្នំពេញ (កម្ពុជា) ថ្ងៃទី៣០ ធ្នូ ២០០៨៖ បំពង់ទុយោបូមខ្សាច់ពីទន្លេមេគង្គ ដើម្បីចាក់បំពេញបឹងកក់
© ចន វីង / Magnumចាប់តាំងពីប្រទេសសឹង្ហបុរីត្រូវបានហាមប្រាមមិនអោយធ្វើអាជីវកម្មនាំខ្សាច់ចេញពីប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ីមក ប្រទេសដ៏តូចមួយនេះ (មានក្រឡាផ្ទៃក្រោម៦៥០គីឡូម៉ែត្រការ៉េ) ជួបការពិបាករកខ្សាច់ដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ សម្រាប់ការជួសជុល និងពង្រីកក្រុងរបស់ខ្លួន។ ដូច្នេះ ប្រទេសសឹង្ហបុរីក៏បានងាកមករកប្រទេសមួយដែលមិនសូវមានការរឹតត្បិត ហើយខ្សាច់នៅមានតម្លៃថោក នោះគឺព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ រយៈពេល១ឆ្នាំមកនេះ ខេត្តកោះកុង និងខេត្តកណ្តាលមានកប៉ាល់ចូលដង្ហែរគ្នា ចួនកាលមានរហូតដល់១០គ្រឿង ដើម្បីជីកប្រមូលយកខ្សាច់អោយបានច្រើនបំផុតពីក្នុងបាតទឹក និងតាមច្រាំងទន្លេ ហើយនាំចេញទៅកាន់ប្រទេសសឹង្ហបុរី។ បើតាមអង្គការការពារបរិស្ថាន Global Witness នៅទីនោះ ក្រុមហ៊ុននឹងលក់វាក្នុងតម្លៃខ្ពស់ជាងតម្លៃដើម៤ដង។ អង្គការនេះក៏បានរិះគន់លើទីផ្សារលក់ខ្សាច់នេះផងដែរ។សមាគមការពារធនធានបាតសមុទ្រក៏បានសំដែងការព្រួយបារម្ភផងដែរ អំពីផលប៉ះពាល់នៃការធ្វើអាជីវកម្មខ្សាច់បែបប្រពលវប្បកម្មនេះ។ ជាក់ស្តែង អ្នកភូមិបានតវ៉ារួចទៅហើយទៅកាន់អាជ្ញាធរ បន្ទាប់ពីផ្ទះរបស់ពួកគេបាក់ធ្លាក់ចូលក្នុងទន្លេ។
|
| អានបន្ថែម... |
|
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
