|
អធិប្បាយចុងក្រោយ
|
| ខ្មែររស់នៅម៉ាសាឈូសេតៈ សំបុត្រយន្តហោះ ត្រឡប់មកទីក្រុងភ្នំពេញវិញ |
| ដោយ ស្ទេហ្វាន ហ្សានីន | | | ០៨-១០-២០០៨ | 
ទីក្រុងឡូវ៉ែល(សហរដ្ឋអាមេរិក) ថ្ងៃទី១៦ សីហា ២០០៨៖ នៅក្នុងពិធីបុណ្យអ៊ុំទូក សកម្មជននៃសមាគម "Deported Diaspora" បានផ្សព្វផ្សាយដល់ភ្ញៀវទេសចរ ជុំវិញបញ្ហាបណ្តេញប្រជាជនចេញពីប្រទេស
© ស្ទេហ្វាន ហ្សានីន នៅទីក្រុងឡូវ៉ែល (រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត សហរដ្ឋអាមេរិក) ថ្ងៃអង្គារ ទី៥ សីហា ឆ្នាំ២០០៨ ម៉ោង ១៩និង៣០នាទី៖ គេបានកោះទ្វារផ្ទះរបស់ចាន់ថន អាយុ២៩ឆ្នាំ ជាស្រ្តីជនជាតិកម្ពុជា កើតនៅជំរុំជនភៀសខ្លួននៃប្រទេសថៃ ហើយបានធ្វើដំណើរមករស់នៅសហរដ្ឋអាមេរិកនៅឆ្នាំ១៩៧៩ ក្នុងអាយុ៣ឆ្នាំ។ មន្ត្រីនគរបាលម្នាក់ ស្ថិតក្នុងឯកសណ្ឋានស៊ីវិល បានសុំចូលជួបបងប្រុសរបស់ស្ត្រីវ័យក្មេងរូបនេះ ឈ្មោះចាន់ថុន ដែលមានអាយុលើសគាត់ពីរឆ្នាំ ដោយគ្មានដីកាឆែកឆេរ។ «សូមអ្នក កុំភ័យខ្លាចអី យើងមិនមែនមកទីនេះ ដើម្បីចាប់ខ្លួនបងប្រុសអ្នកនោះទេ»។ ចាន់ថនរារែកក្នុងចិត្ត។ នៅទីបំផុត គាត់បានដោះស្រាយថាបងប្រុសរបស់គាត់មិននៅផ្ទះទេ។ គាត់មិនដឹងថាបងប្រុសនៅទីណានោះទេ។ ប៉ុន្តែ សង្កាត់នេះទាំងមូលត្រូវបានឃ្លាំមើលគ្រប់ច្រកល្ហកទាំងអស់ ដោយទីភ្នាក់ងារអន្តោប្រវេសន៍ Immigration and Customs Enforcement Agency (ICE)។ ១០នាទីក្រោយមក ចាន់ថុន បានចាកចេញពីផ្ទះ ដោយដៃជាប់ខ្នោះ។ គាត់នឹងត្រូវបញ្ជូនទៅក្នុងមន្ទីរឃុំឃាំងអូតេរ៉ូ ខោនធី (Otero County) ស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃរដ្ឋម៉ិចស៊ីកថ្មី ក្បែរនឹងព្រំដែនជាមួយរដ្ឋតិចសាស ពោលគឺចម្ងាយប្រហែលជា៤០០០ គីឡូម៉ែត្រពីលំនៅដ្ឋានរបស់គាត់។ គាត់មិនមែនត្រូវបានចាប់ខ្លួនតែម្នាក់ឯងនោះទេ ជនជាតិកម្ពុជារស់នៅក្រុងឡូវ៉ែល១៥នាក់ផ្សេងទៀតត្រូវបានចាប់ ខ្លួននៅល្ងាចជាមួយគ្នានេះ នៅក្នុងប្រតិបត្តិការចុះឆែកឆេររបស់មន្ត្រីនគរបាល។ ពួកគេទាំងនោះប្រឈមមុខនឹងការបញ្ជូនមកកាន់ប្រទេសកម្ពុជាវិញ ប៉ុន្តែ មិនទាន់កំណត់កាលបរិច្ឆេទច្បាស់លាស់នៅឡើយទេ។ ក្នុងចំណោមជនជាតិខ្មែរដែលត្រូវចាប់ខ្លួនទាំងនោះ ភាគច្រើនបានចាកចេញពីប្រទេសកម្ពុជា អស់រយៈពេល២៥មកហើយ ហើយពួកគេក៏មិនចេះនិយាយភាសាប្រទេសនេះផងដែរ។ «ប្រព័ន្ធច្បាប់មិនត្រឹមត្រូវ»
តើ ចាន់ថុនបានប្រព្រឹត្តបទល្មើសអ្វី បានជារដ្ឋាភិបាលអាមេរិកចង់បណ្តេញគេចេញពីប្រទេសដូច្នេះ? បើតាមប្រសាសន៍របស់ប្អូនស្រីរបស់គាត់ «វាមិនមែនជាបញ្ហាធំដុំអ្វីនោះទេ»។ ស្រ្តីនេះបានរៀបរាប់ថា «កាលពី១២ឆ្នាំមុន បងប្រុសរបស់ខ្ញុំធ្វើដំណើរទៅសួរសុខទុក្ខសាច់ញាតិ ដែលរស់នៅទីក្រុង Rhodes Island។ នៅទីនោះ គាត់បានប្រព្រឹត្តរឿងអាស្រូវមិនគប្បីមួយ ជាមួយនឹងជនជាតិខ្មែរមួយចំនួនផ្សេងទៀត។ ថ្ងៃមួយ ប៉ូលីសបានចាប់ខ្លួនអ្នកទាំងអស់នោះ ព្រមជាមួយទាំងបងប្រុសរបស់ខ្ញុំផងដែរ។ មន្ត្រីប៉ូលីសមិនមានអ្វីប្រឆាំងនឹងគាត់នោះទេ៖ គាត់មិនបានប្រព្រឹត្តបទឧក្រិដ្ឋ ចោរកម្ម មិនដឹកជញ្ជូនអាវុធ និងគ្រឿងញៀន ប៉ុន្តែ គាត់គ្រាន់តែប្រព្រឹត្តរឿងអាស្រូវមិនគប្បីខ្លះប៉ុណ្ណោះ។ គាត់ត្រូវជាប់ពន្ធនាគាររយៈពេល២សប្តាហ៍ រួចត្រូវបានដោះលែងវិញ។ សំណុំរឿងក្តីរបស់គាត់ក៏ត្រូវបានបញ្ចប់នៅពេលនោះដែរ។ ប៉ុន្តែ គាត់គឺជាជនអន្តោប្រវេសន៍ដែលមិនដែលធ្លាប់សុំសញ្ជាតិអាមេរិក ហើយមិនខ្វល់ធ្វើសំណុំឯកសារស្នាក់នៅសាជាថ្មី អស់រយៈពេលច្រើនឆ្នាំគួរសមមកហើយ...។»
ក្រោយមកទៀត ចាន់ថុន រស់នៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ជាមួយនឹងការងារជាប់លាប់មួយ ហើយលោកមានបន្ទុកថែរក្សាកូនប្រុសពីរនាក់ ក្រោយការលែងលះជាមួយភរិយារបស់គាត់។ ប្អូនស្រីរបស់គាត់បានបន្តទៀតថា «បងប្រុសរបស់ខ្ញុំរកបានប្រាក់ចំណូលគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីមើលថែរក្សាកូនៗ! ពិតជាមិនគួរអោយជឿថា ប្រព័ន្ធច្បាប់នេះព្រៃផ្សៃ និងអមនុស្សធម៌បែបនេះនោះទេ។ ការបញ្ជូនទៅកាន់ពន្ធនាគារនៅរដ្ឋម៉ិចស៊ិកថ្មី ជាមួយនឹងការគំរាមកំហែងបណ្តេញចេញពីប្រទេស គឺជារឿងមិនត្រឹមត្រូវ»។
យុទ្ធនាការតស៊ូមតិរបស់អ្នកស្រី Dimple Rana ដើម្បី «ជនដែលត្រូវបណ្តេញចេញពីប្រទេស»
រឿង រ៉ាវដូចជាករណីរបស់ចាន់ថុននេះ កើតមានស្ទើរតែគ្រប់ទីកន្លែងនៅទូទាំងសហរដ្ឋអាមេរិក។ អ្នកស្រី Dimple Rana មេធាវីការពារក្តីនៃ «ជនជាប់ទោសពីរករណី»ទាំងនេះ បានរៀបចំយុទ្ធនាការតស៊ូប្រឆាំងនឹងច្បាប់នេះ។ អ្នកស្រីបានបង្កើតសមាគម «Deported Diaspora» នៅខែមីនា ឆ្នាំ២០០៨ ដែលមានការចូលរួមពីសំណាក់សកម្មជនសហគមន៍ក្មេងៗមួយក្រុម ដែលត្រូវការរារាំងការនិរទេសប្រជាជនចេញពីប្រទេស និងប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងនីតិវិធីនៃ «ការបញ្ជូនទៅកាន់ប្រទេសកំណើតវិញ» ដែលកំពុងតែអនុវត្តនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។
អ្នកស្រី Dimple Rana មានដើមកំណើតជាជនជាតិឥណ្ឌា ហើយកើតនៅលើទឹកដីសហរដ្ឋអាមេរិក។ គាត់ធំដឹងក្តីនៅក្នុងសហគមន៍ខ្មែរ នៅក្រុង Revere ស្ថិតនៅជាយក្រុងបូស្តុន ចម្ងាយ៥០គីឡូម៉ែត្រពីក្រុងឡូវ៉ែល។ «នៅអាយុ១១ឆ្នាំ ខ្ញុំបានបង្កើតក្រុមបងធំមួយ ជាមួយខ្មែរកាត់អាមេរិក ដើម្បីប្រឆាំងទៅនឹងការប្រកាន់ពូជសាសន៍ និងភាពក្រីក្រសហគមន៍។ កាលណោះ ខ្ញុំគិតថាក្រុមបងធំជួយធ្វើអោយខ្ញុំប្រឆាំងនឹង អំពើអយុត្តិធម៌ទាំងនេះ...។ បួនឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំយល់ឃើញថា នេះមិនមែនជាជម្រើសដ៏ល្អប្រសើរឡើយ។ នៅពេលខ្ញុំត្រឡប់មកកាន់ទីក្រុងវិញ គឺក្រោយខ្ញុំបញ្ចប់ការសិក្សាឆ្នាំទីមួយនៅសាកលវិទ្យាល័យ ក្រុមបងធំបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអំពើហឹង្សា។ នេះគឺជាកត់សម្គាល់ឃើញពីភាពបរាជ័យមួយ ដែលពិបាកនឹងទទួលស្គាល់។ ចាប់តាំងពីពេលនេះមក ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តចំណាយពេលវេលាក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីការងារមួយ ដែលខ្ញុំហៅថាជាការផ្លាស់ប្តូរសង្គម...»។
ចន្លោះ ឆ្នាំ២០០៥ និង២០០៧ Dimple Ranaស្នាក់នៅប្រទេសកម្ពុជា និងបានបង្រៀនភាសាអង់គ្លេសនៅទីនោះ។ ក្រោយមក គាត់បានក្លាយទៅជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តបម្រើការងារមិនយកកំរៃនៅ សមាគមទទួល «អ្នកត្រឡប់មកស្រុកវិញ» («RAP» តែក្រោយមកក្លាយជា «RISP») ។ នៅទីនោះ អ្នកស្រីបានកត់សម្គាល់ឃើញពីផលប៉ះពាល់នៃការនិរទេសដែលកើតមានចំពោះ ជនរងគ្រោះ ហើយផលវិបាកសម្រាប់ពួកគេ ក្នុងការចាប់ផ្តើមកសាងជីវិតថ្មីមួយនៅក្នុងទឹកដីកំណើតរបស់ ឪពុកម្តាយមួយ ដែលខ្លួនមិនធ្លាប់រស់នៅពីមុន។
នៅពេល Dimple Rana ត្រឡប់មកសហរដ្ឋអាមេរិកវិញ គាត់សង្កេតឃើញថាការបំបរបង់អោយចេញពីស្រុកចេះតែកើនឡើង។ «ការនិរទេសពាក់ព័ន្ធគ្រប់ជនអន្តោប្រវេសន៍ទាំងអស់ដែលមិនមានសញ្ជាតិ អាមេរិក ហើយបានប្រព្រឹត្តកំហុសឆ្គងណាមួយ មិនថាកំហុសឆ្គងទាំងនោះកើតមានឡើងរួចមកហើយក៏ដោយ។ ពួកគេទាំងនោះត្រូវបានបណ្តេញចេញដោយមន្ត្រីប៉ូលីស ។ ករណីនេះអាចជាលើកទីមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ។ ការទទួលបានលិខិត«Green Carde» រឺ ការមានលិខិតស្នាក់នៅអចិន្ត្រៃយ៍ មិនមានន័យថាអ្នកទាំងនោះគឺជាប្រជាពលរដ្ឋអាមេរិកនោះទេ! ច្បាប់មិនយោគយល់ចំពោះអ្នកដែលមិនមែនជាប្រជាជនអាមេរិក»។
កិច្ចព្រមព្រៀងនៅទូទាំងពិភពលោក
បច្ចុប្បន្ន នេះ មានប្រទេសតែពីរប៉ុណ្ណោះដែលមិនយល់ព្រមចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចព្រមព្រៀង នៃការនិរទេស ជាមួយសហរដ្ឋអាមេរិក នោះគឺប្រទេសឡាវ និងប្រទេសគុយបា។ ចំណែកប្រទេសវៀតណាម ដែលធ្លាប់តែបដិសេធអស់រយៈពេលជាយូរឆ្នាំមកហើយ ក៏បានយល់ព្រមចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចព្រមព្រៀងនេះផងដែរ។ នៅខែមីនា ឆ្នាំ២០០១ ប្រទេសកម្ពុជាបានចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចព្រមព្រៀងនេះជាមួយ រដ្ឋាភិបាលក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន។ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០២មក ប្រជាជនកម្ពុជារស់នៅសហរដ្ឋអាមេរិកចំនួន១៨៧នាក់ត្រូវបានបញ្ជូនមក ស្រុកកំណើតវិញ។ ប្រជាជនកម្ពុជារស់នៅទីក្រុងឡូវ៉ែលចំនួន១៥នាក់ ដែលត្រូវបានចាប់ខ្លួន នៅល្ងាចថ្ងៃទី៤ សីហា ឆ្នាំ២០០៨ អាចនឹងដាក់បញ្ជូលទៅក្នុងបញ្ជីនិរទេសនេះ ប្រសិនជាទីភ្នាក់ងារ ICE អាចបិទសំណុំរឿងរបស់ពួកគេនេះបាន ក្នុងរយៈពេលឆាប់បំផុត ៩០ថ្ងៃ។ បើសិនជាហួសរយៈពេលនេះ អ្នកជាប់ឃុំឃាំងត្រូវដោះលែងអោយមានសេរីភាព។
សេចក្តីលំអិតនៃច្បាប់ « Ira-Ira» (ច្បាប់បណ្តេញជនអន្តោប្រវេសន៍ចេញពីប្រទេស)
នៅសហរដ្ឋអាមេរិក ការនិរទេសគឺជាយន្តការនៃវិធានការណ៍មួយស្តីពីអន្តោប្រវេសន៍ ដែលច្បាប់ Illegal Immigration Reform and Responsibility Act (ហៅកាត់ថា«Ira-Ira») បានរឹតបន្តឹងគួរអោយកត់សម្គាល់។ ច្បាប់នេះត្រូវបានអនុម័តនៅឆ្នាំ១៩៩៦ ក្រោមអធិបតីភាពរបស់លោកគ្លីនតុន ដោយបានចែងថាៈ
-ជនប្រព្រឹត្ត បទល្មើសតូចតាច រឺប្រព្រឹត្ត «រឿងអាស្រូវ» (ឧ. ចោរកម្មនៅក្នុងហាង សេពគ្រឿងស្រវឹងនៅតាមផ្លូវសាធារណៈ...) នឹងត្រូវធ្វើនិរទេសចេញពីសុ្រក។
-រាល់អំពើបទឧក្រិដ្ឋ រឺបទមជ្ឈិម ទោះបីជាករណីតូចតាចក៏ដោយ ត្រូវបានចាត់ទុកជា «បទល្មើសធ្ងន់ធ្ងរ» ប្រសិនជាបទល្មើសទាំងនេះត្រូវបានប្រព្រឹត្តដោយប្រជាជនគ្មានសញ្ជាតិ អាមេរិក។
-ច្បាប់ «Ira-Ira» គឺជាប្រតិសកម្ម មានន័យថាប្រជាពលរដ្ឋដែលមិនមានសញ្ជាតិអាមេរិក អាចនឹងត្រូវនិរទេសចេញពីប្រទេស ដោយសារបទល្មើសមួយ ទោះបីជាបទល្មើសនោះត្រូវបានប្រព្រឹត្តកាលពី២០ឆ្នាំមុនក៏ដោយ ពោលគឺមុនការធ្វើវិសោធនកម្មច្បាប់នេះក៏ដោយ។
-ច្បាប់ «Ira-Ira» បង្ហាញនូវសញ្ញាណរបស់ «Due Process» មានន័យថា មិនមាននិរទេសជនណាមួយអាចទទួលបានការពិនិត្យសំណុំរឿងរបស់ខ្លួន ហើយមិនមានការពិនិត្យពិច័យ រឺការសំរាលទោសណាមួយត្រូវបានធ្វើឡើងនោះទេ (ដូចជាករណីបុគ្គលនោះទទួលបានការជួយឧបត្ថម្ភពីគ្រួសារ រឺរៀបការជាមួយអ្នកមានសញ្ជាតិអាមេរិក)។
ការជជែកវែកញែកលើបទបញ្ញត្តិ
ដើម្បីការពារ អត្ថបទច្បាប់នេះ អាជ្ញាធរតែងតែផ្សព្វផ្សាយអំពីសុវត្ថិភាពសង្គមនៅតាមផ្ទះរបស់ គ្រួសារអាមេរិកមួយចំនួន។ យុទ្ធនាការនេះដំណើរទៅយ៉ាងរលូន។ នៅថ្ងៃទី៩ សីហា លោក Bruce M.Foucart ទីភ្នាក់ងារពិសេសទទួលបន្ទុកផ្នែកសេវាកម្មអន្តោប្រវេសន៍នៃទីក្រុង បូស្តុន បានពន្យល់នៅលើទំព័រសារព័ត៌មាន Boston Globe ថា «បុគ្គលគ្រប់រូបដែលត្រូវបានបណ្តេញចេញពីប្រទេស នៅក្នុងប្រតិបត្តិការទាំងនេះ ត្រូវមានសមត្ថកិច្ចជំនុំជម្រះដោយភ្នាក់ងារនគរបាល និងអន្តោប្រវេសន៍។ ប្រតិបត្តិការរបស់យើងផ្តោតទៅលើឧក្រិដ្ឋជន និងសមាជិកក្រុមបងធំ ដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើហឹង្សានៅក្នុងសង្កាត់...»។
ទោះបីជា យ៉ាងណា មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែយល់ស្របទៅនឹងអំណៈអំណាងខាងលើនេះនោះទេ។ នៅទីក្រុងឡូវ៉ែល ការគំរាមកំហែងបណ្តេញចេញទាំងនេះបានចាប់ផ្តើមធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ សហគមន៍កម្ពុជា។ សមាជិកនៃសហគមន៍នេះមួយចំនួនមិនខ្លាចនិយាយពីភាពអយុត្តិធម៌ ដែលកើតមានឡើងចំពោះអ្នកដែលតែងតែបង់ពន្ធទៅអោយសង្គម ហើយអ្នកដែលបានចាប់ផ្តើមកសាងជីវិតរបស់ពួកគេសាជាថ្មី។
នៅក្នុង ឱកាសនៃកិច្ចប្រជុំមួយរបស់ «Deported Diaspora» នៅក្នុងមូលដ្ឋាននៃសមាគមខ្មែរជួយខ្មែរ នៃទីក្រុងឡូវ៉ែល អ្នកស្រី ណៀម និយាយមិនញញើតមាត់អ្វីសូម្បីតែបន្តិច។ ជំនួយការគ្រូពេទ្យ ដែលចេះនិយាយពីរភាសារូបនេះ បានមកដល់ប្រទេសកាណាដានៅឆ្នាំ១៩៧៩ មុននឹងចាកចេញមករស់នៅរដ្ឋម៉ាសាឈូសេត ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៤។ គាត់បានពន្យល់ពីមូលហេតុ«នៃការមិនយល់ស្រប» ចំពោះច្បាប់ស្តីពីអន្តោប្រវេសន៍នេះ។
អ្នកស្រីបានបញ្ចេញកំហឹង របស់ខ្លួនថា «នេះគឺជារឿងងាយស្រួលបំផុតសម្រាប់សហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងការបណ្តេញមនុស្សដែលខ្លួនមិនត្រូវការចេញពីទឹកដី ដែលផ្តល់ជីវិតរស់នៅដល់អ្នកទាំងនោះ។ នៅពេលមនុស្សទាំងនោះមកដល់ទីនេះ ពួកគេគ្រាន់តែជាក្មេងធម្មតាប៉ុណ្ណោះ ដែលត្រូវធ្វើបាបដោយសង្គ្រាម និងជំរុំជនភៀសខ្លួន។ បន្ទាប់មក ពួកគេធំដឹងក្តីនៅទីនេះ។ ដូច្នេះ សង្គមអាមេរិកគឺជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើជីវិតរស់នៅរបស់ពួកគេ មិនមែនជាប្រទេសកម្ពុជានោះទេ! តើហេតុអ្វីបានជាធ្វើដូច្នេះលើអ្នកទាំងនោះ? អ្វីដែលពួកគេត្រូវការ គឺការជួយជ្រោមជ្រែង ដើម្បីធ្វើសមាហរណកម្មចូលទៅក្នុងសង្គម...»។ អ្នកស្រីបានរម្លឹកពីតួនាទីរបស់សហគមន៍ខ្មែរ ហើយបើតាមគំនិតរបស់គាត់ សហគមន៍ខ្មែរគួរតែត្រូវទទួលស្គាល់នៅទីក្រុងឡូវ៉ែល «ជាទីក្រុងមួយ ដែលធ្លាប់ទទួលរងមហន្តរាយ នៅពេលការមកដល់របស់ពួកគេ»។ អ្នកស្រីបានសន្និដ្ឋានយ៉ាងដាច់ណាត់ថា «យើងត្រូវតស៊ូប្រឆាំងច្បាប់នេះ ដូចជាយើងធ្លាប់តស៊ូប្រឆាំងនឹងការបែងចែកសម្បុរខ្មៅនិងស កាលពីអតីតកាល! យើងមិនបានអួតខ្លួនឯងថាជាអ្នកប្រជាធិបតេយ្យ យើងចង់បង្ហាញគំរូដ៏ល្អមួយនៅជុំវិញពិភពលោក ហើយប្រតិកម្មទៅនឹងច្បាប់នេះ»។
ជនអន្តោប្រវេសន៍តែងតែជាប់នៅក្នុងមន្ទីរឃុំឃាំង
នៅក្នុងពិធីបុណ្យ អ៊ុំទូក នៅទីក្រុងឡូវ៉ែល កាលពីខែសីហាកន្លងទៅនេះ អ្នកស្រីDimple Rana និងសកម្មជននៃ «Deported Diaspora» បានទទួលហត្ថលេខាចំនួន៦០០ ដើម្បីការពារបុព្វហេតុរបស់ពួកគេ។ អ្នកស្រីDimple បានលើកឡើងថា «សព្វថ្ងៃនេះ មនុស្សយើងកាន់តែចុះសម្រុងនឹងគ្នា។ យើងត្រូវរួបរួមកម្លាំងគ្នាជាធ្លុងមួយ ហើយមិនត្រូវបែកបាក់សាមគ្គីជាដាច់ខាត ព្រោះបន្ទាប់ពីមានការចាប់ខ្លួនមក នៅមានការរំលោភបំពានជាច្រើននៅមន្ទីរឃុំឃាំង ដែលយើងត្រូវបរិហារ។ អ្នកជាប់ឃុំឃាំងមួយចំនួនមិនទទួលសិទ្ធិរបស់ខ្លួន និងគ្មានមេធាវី ហើយសេវាកម្មអន្តោប្រវេសន៍មិនទទួលខុសត្រូវលើពួកគេនោះទេ...»។
ភ្នាក់ងារ អន្តោប្រវេសន៍និងគយ (ICE) បានចំណាយថវិកាចំនួន១០០០លានដុល្លារ ក្នុងមួយឆ្នាំ ដើម្បីបម្រើផលប្រយោជន៍កុ្រមហ៊ុន រឺក្រុមការងារឯកជនដែលគ្រប់គ្រងពន្ធនាគារ ដើម្បីគ្រប់គ្រងការឃុំខ្លួនជនអន្តោប្រវេសន៍ជាង២៧ ៥០០នាក់ នៅទូទាំងប្រទេស។
ស្គាល់ពីសិទ្ធិរបស់ខ្លួន…
ក្នុងរយៈពេលជិត២ខែ ចាន់ថនបាន «ស្វែងរកគ្រប់មធ្យោបាយទាំងអស់» ដើម្បីអោយគេដោះលែងបងប្រុសរបស់គាត់។
«នៅ ពេលបងប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវចាប់ខ្លួន ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរទៅជួបគាត់នៅរដ្ឋPennsylvanie ដែលជាកន្លែងគេឃុំខ្លួនគាត់។ នៅទីនោះ គេបាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំថាបងប្រុសរបស់ខ្ញុំមិននៅទីនោះទេ។ វាគឺជារឿងបោកប្រាស់ គេគ្រាន់តែមិនចង់អោយខ្ញុំជួបគាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក គាត់ត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់រដ្ឋម៉ិចស៊ិកថ្មី ស្ថិតនៅចម្ងាយ៤០០០គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងឡូវ៉ែល!!!*** ខ្ញុំត្រូវស្វែងរកមេធាវីមួយរូបពីចម្ងាយ ដែលព្រមការពារក្តីអោយបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានស្វែងរកមេធាវីជាង១០នាក់ ប៉ុន្តែ គេបានបដិសេធជាមួយពាក្យសំដីមិនគួរសម ហើយជួនកាល ខ្ញុំត្រូវជនមួយចំនួនឆបោក ដោយសារគេដឹងថាយើងមកពីឆ្ងាយ ជាជនរងគ្រោះ ហើយត្រៀមនឹងចំណាយសព្វបែបយ៉ាង ដើម្បីបានជួបជុំសាច់ញាតិរបស់យើងឡើងវិញ។ នៅទីបំផុត ខ្ញុំស្វែងរកបានមេធាវីស្រីមួយរូបនៅរដ្ឋតិចសាស់ ដែលមានឯកទេសនៅក្នុងរឿងអន្តោប្រវេសន៍នេះ គាត់គឺជាមនុស្សដ៏ល្អម្នាក់។ ៥សប្តាហ៍ក្រោយមក គាត់អាចជួយយកបងប្រុសរបស់ខ្ញុំចេញពីពន្ធនាគារបានសម្រេច! ខ្ញុំសឹងតែមិនជឿ... ខ្ញុំគិតថាប្រសិនជាគ្រួសារផ្សេងអាចរកបានមេធាវីដ៏ល្អម្នាក់ ពួកគេនឹងមានភ័ព្វសំណាងច្រើន គេចផុតពីការនិរទេសទៅស្រុកវិញ»។
ជាចុង ក្រោយ ចាន់ថនបានចំណាយអស់ប្រាក់២ ពាន់ដុល្លារ សម្រាប់ថ្លៃមេធាវី ហើយ១ពាន់ដុល្លារ សម្រាប់បង់ទៅអោយរដ្ឋបាលអាមេរិក ដើម្បីទទួលបានការដោះលែងបងប្រុសរបស់គាត់ នៅថ្ងៃទី១៩ កញ្ញាកន្លងទៅនេះ។ គាត់នឹងទទួលបានទឹកប្រាក់នេះមកវិញ ប្រសិនជាបងប្រុសរបស់គាត់មិនត្រូវបានភ្នាក់ងារអន្តោប្រវេសន៍ រឺនគរបាល កត់សម្គាល់ឃើញកំហុស ក្នុងរយៈពេលបីខែ បន្ទាប់ពីការដោះលែងនេះ។
ចាន់ថុន ដែលចុះទម្ងន់អស់៥គីឡូក្រាម បានត្រឡប់មកជួបជុំកូនប្រុសទាំងពីររបស់គាត់ និងមកធ្វើការងារជាធម្មតាវិញ។ គាត់បានឆ្លងកាត់ហេតុការណ៍ដ៏អាក្រក់មួយ។ ទោះបីជាយ៉ាងណា គ្រប់គ្នាមិនមែនសុទ្ធតែមានសំណាងទទួលបានការយកអាសារ ពីបងរឺប្អូនស្រីម្នាក់ ដូចជាចាន់ថននោះទេ។ ចាន់ថនអាចនិយាយភាសាអង់គ្លេសបានយ៉ាងល្អ ហើយមានសមត្ថភាពអាចស្វែងរកធនធានយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដើម្បីបញ្ឈប់ម៉ាស៊ីននៃការបណ្តេញចេញរបស់អាជ្ញាធរអាមេរិកនេះ។
***ការឃុំខ្លួន ជនអន្តោប្រវេសន៍ អោយនៅឆ្ងាយពីគ្រួសារ ដើម្បីជៀសវាងការទំនាក់ទំនង ហើយការពាររាល់ការងារប្តឹងផ្តល់ផ្សេងៗ គឺជាបច្ចេកទេសដែលភ្នាក់ងារអន្តោប្រវេសន៍អាមេរិកតែងតែយក មកប្រើប្រាស់។
|
|
|
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
