| អ្នករស់នៅអគារបូឌីងៈ លីនដាបើកកន្លែងលេងហ្គេម |
| ដោយ ឈាង បុប្ផា និង ស្ទេហ្វានី ហ្សេ | |
| ២៤-១០-២០០៨ |
អ្នកស្រី ល័ក្ខ លីនដា ដែលត្រូវជាម្តាយរបស់កូនពីរនាក់ និងជាភរិយារបស់អ្នកបើកតាក់ស៊ី មិនចេះលេងហ្គេមវីដេអូទាល់តែសោះ។ ប៉ុន្តែ អ្នកស្រីប្រកបរបរបើកកន្លែងលេងវីដេអូហ្គេម ក្នុងផ្ទះល្វែងមួយស្ថិតនៅជាន់ទីបីនៃអាគារប៊ូឌីង ច្រកជណ្តើរទីពីរ។ គ្រួសារដ៏តូចរបស់អ្នកស្រីរស់នៅទីនោះ ហើយអ្នកស្រីទើបតែជួសជុលផ្ទះឡើងវិញ បានជាងមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ ល្បែង ផ្តល់ការអប់រំ និងបា្រក់កម្រៃ
កូនប្រុសរបស់អ្នកស្រីអាយុ១៥ឆ្នាំ គឺជាអ្នកផ្តល់យោបល់អោយអ្នកស្រីបើកប្រកបមុខរបរនេះ។ កូនប្រុសម្នាក់នេះចូលចិត្តទៅលេងហ្គេមវីដេអូ នៅក្បែរសាលារៀនរបស់គេ។ អ្នកស្រីលីនដាមានប្រសាសន៍ថា គាត់ខុសប្លែកពីម្តាយដទៃៗ ដែលតែងតែព្យាយាមគ្រប់មធ្យោបាយ រារាំងកូនរបស់ខ្លួនអោយនៅឆ្ងាយពីល្បែងប្រភេទនេះ។
អ្នកស្រី លើកហេតុផលថា៖ "បើវាមិនគេចសាលា ហើយរៀនបានពិន្ទុល្អ រឿងអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវហាមឃាត់វាមិនអោយលេងហ្គេម? លើសពីនេះទៅទៀត វីដេអូហ្គេមធ្វើអោយវាចេះប្រើកុំព្យូរទ័រ និងចេះភាសាអង់គ្លេសទៀតផង ព្រោះថារបៀបលេងត្រូវបានពន្យល់ជាភាសាអង់គ្លេស ហើយខ្ញុំជឿថាវាបា្រកដជាត្រូវការប្រើជំនាញ នេះនៅថ្ងៃក្រោយមិនខានឡើយ"។
យុវជន ចេញចូលផ្ទះអ្នកស្រីលីនដាមិនដាច់។ ម្ចាស់ហ្គេមរូបនេះមានលក់ មីឆា នំ រឺស្ករគ្រាប់ ទុកសម្រាប់នៅពេលដែលពួកក្មេងៗទាំងនេះឃា្លន។ អ្នកស្រីមានតូបលក់ចំណីតូចមួយនៅច្រកចូលផ្ទះតាំងពីប៉ុន្មាន ឆ្នាំមកហើយ។ អ្នកស្រីបានទទួលស្គាល់ថា តាំងពីអ្នកស្រីបើកកន្លែងលេងហ្គេមនេះមក ការលក់ដូរមានការកើនជាងមុន។ ប៉ុន្តែ អ្នកស្រីដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ដើម្បីរក្សាមុខរបរមួយនេះអោយរកស៊ីនៅតែកាក់កប អ្នកស្រីត្រូវតែប្តូរប្រភេទហ្គេមថ្មីៗរហូត ដើម្បីបំពេញតម្រូវការរបស់អតិថិជនក្មេងៗរបស់អ្នកស្រី។ អ្នកស្រីមានប្រសាសន៍ថា៖ "ក្មេងៗមិនចង់លេងហ្គេមប្រភេទចាស់ៗនោះទេ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំត្រូវតែតាមដានប្រភេទហ្គេមថ្មីៗដែលទើបនឹងចេញលក់។ ខ្ញុំទើបតែទិញកុំព្យូរទ័រថ្មីៗប៉ុន្មានគ្រឿង។ ចំណែកឯកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំជាអ្នកពន្យល់បា្រប់ដល់ក្មេងៗ ដែលមកលេងព្រោះថាក្មេងខ្លះមិនធ្លាប់ប្រើកុំព្យូរទ័រទេ"។
"ហ្គេម ផ្លេស្ទេសិន២ (Playstation 2) ហួសសម័យទៅហើយ "
ចំណែកឯកូនស្រីពៅរបស់អ្នកស្រី អាយុ១២ឆ្នាំវិញក៏ចូលចិត្តលេងហ្គេមដែរ បើទោះបីជាទូទៅ មានតែក្មេងប្រុសៗដែលលេងហ្គេមប្រភេទនេះក៏ដោយ។ នាងតូចនិយាយបា្រប់ថា៖ "ខ្ញុំមិនចូលចិត្តលេងហ្គេមផ្លេស្ទេសិន២នោះទេ ព្រោះវាហួសសម័យទៅហើយ។ ហ្គេមនេះធ្វើអោយយើងលេងឆាប់ធុញណាស់!"។ នាងលោតលេងកញ្ឆាត់កញ្ឆែងបណ្តើរ ទន្ទេញពាក្យអង់គ្លេសដែលនាងរៀននៅសាលាឯកជនបណ្តើរ។ "ខ្ញុំរៀនភាសាអង់គ្លេស ព្រោះវាជាភាសាដ៏សំខាន់បំផុត។ ខ្ញុំចង់ធ្វើជាគ្រូពេទ្យ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវចេះភាសានេះ ព្រោះជួនកាលខ្ញុំអាចមានអ្នកជំងឺជាជនជាតិបរទេសក៏ថាបាន"។ បន្តិចក្រោយមក ក្មេងស្រីម្នាក់នេះក៏បានទម្លាយប្រាប់ថា ឪពុករបស់នាងចង់អោយនាងធ្វើជាអ្នកនាំភ្ញៀវទេសចរ ដូច្នេះ គាត់ចង់អោយនាងរៀនភាសាអង់គ្លេស ព្រោះវាជាភាសាដែលគេនិយមប្រើច្រើនជាងគេនៅក្នុងអាជីពនេះ។
នាង តូចនិយាយថា នាងចូលចិត្តមុខរបរថ្មីរបស់ម្តាយនាងមួយនេះ។ ដោយកំពុងតែជាប់ញុំម្សៅមីឡូ នាងនិយាយសង្ខេបថា "តាំងពីម៉ាក់បើកកន្លែងលេងហ្គេមមក គាត់ហាក់បីដូចជាស្លូតជាងមុន ហើយខ្ញុំសុំលុយចាយក៏បានស្រួលជាងមុនដែរ"។ កិច្ចសន្ទនាត្រូវបានផ្អាក។ គ្រប់គ្នាស្ទុះក្រោកព្រមគ្នាពីកៅអី ដែលនៅស្ទះច្រកដើរដ៏តូចចង្អៀត ដើម្បីទុកកន្លែងអោយព្រះសង្ឃនិមន្ត។ នៅពេលព្រះសង្ឃនិមន្តដើរបិណ្ឌបាត្រជាជួរ យើងលឺសម្លេងស្បង់ចីពររលាស់ខ្សាកៗ។ នៅចុងម្ខាងទៀតនៃផ្លូវដើរក្នុងអគារ ស្រមោលក្មេងប្រុសម្នាក់កំពុងជិះស្គី រេរាំចុះឡើងៗបង្កើតជាបន្ទាត់ខ្វាត់ខ្វែង រួចក៏រលុបបាត់ទៅវិញ។
«ក្មេងស្លូតបូត»
នៅពេលដែលអ្នកយកព័ត៌មាន យើងសួរអ្នកស្រីអំពីរឿងដែលថាអាជ្ញាធរបានចាត់វិធានការ ជាច្រើនលើកច្រើនសានៅទីក្រុងភ្នំពេញ ដើម្បីបិទកន្លែងលេងហ្គេមនៅបរិវេណជុំវិញសាលារៀន ដោយចោទថាវាជាមូលហេតុធ្វើអោយក្មេងៗគេចមិនចូលរៀន អ្នកស្រីលីនដាសំដែងអាកប្បកិរិយាមិនពេញចិត្តនឹងហេតុផលដែលលើកឡើង ដោយអាជ្ញាធរ។ អ្នកស្រីមានប្រសាសន៍ថា៖ "ខ្ញុំមិនដែលឃើញប៉ូលីសចុះមកជួបខ្ញុំដើម្បីបិទកន្លែងលេងហ្គេមទេ។ នៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ក្មេងៗលេងយ៉ាងសប្បាយ ហើយមិនដែលឃើញមានអាណាព្យាបាលរបស់ពួកគេមករករឿងអ្វីឡើយ! ខ្ញុំមិនឃើញថាវីដេអូហ្គេមនេះខុសច្បាប់ត្រង់ណាផង វាមិនមែនជាគ្រឿងញៀនឯណា!"។
អតិថិជនរបស់អ្នកស្រីលីនដាសុទ្ធសឹងជា សិស្សសាលាដែលចេញពីរៀន និងជាយុវជនដែលគ្មានការងារធ្វើ។ ពួកគេមកលេងហ្គេមនេះដើម្បីបំបាត់ភាពអផ្សុក។ អ្នកស្រីមានប្រសាសន៍ការពារខ្លួនឯងថា "ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងឃើញពួកគេនៅពីមុខកញ្ចក់កុំព្យូរទ័រប្រសើរជាង ឃើញពួកគេនៅខាងក្រោមនិយាយប៉ប៉ាច់ប៉ប៉ោចជាមួយអ្នករត់ម៉ូតូឌុប រឺក៏ទៅសេពគប់ជាមួយក្រុមបងធំ និងក្មេងៗញៀនថ្នាំ។ ខ្ញុំជឿថា វីដេអូហ្គេមធ្វើអោយក្មេងឆ្លាត"។ អ្នកស្រីបន្ថែមទៀតថា អ្នកស្រីទទួលតែក្មេងៗដែល"ស្លូតបូត"ប៉ុណ្ណោះ។
នៅចុងសប្តាហ៍ អ្នកស្រីលីនដាអាចរកប្រាក់កម្រៃបានរហូតដល់១៥០០០រៀល តែបើថ្ងៃក្មេងរៀន គឺបានត្រឹម៥០០០ប៉ុណ្ណោះ ដោយក្នុងមួយម៉ោង ក្មេងត្រូវបង់ប្រាក់១០០០រៀល។ អ្នកស្រីត្រូវសន្សំប្រាក់រាប់ឆ្នាំទើបមានលទ្ធភាពទិញតុនិងកុំ ព្យូទ័រ សម្រាប់បើកមុខរបរនេះបាន។ នេះគឺជាការប្រថុយប្រថានមួយ តែអ្នកស្រីមិនមានការស្តាយក្រោយឡើយ។ អ្នកស្រីធ្លាប់ស្រមៃចង់ចាកចេញពីអគារបូឌីងនេះយូរមកហើយ ទោះបីអគារនេះជាកន្លែងដែលអ្នកស្រីរស់នៅអស់រយៈពេល១០ឆ្នាំមក ហើយក៏ដោយ។ គ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកស្រីធ្វើ គឺក្នុងបំណងតែមួយគត់ នោះគឺអ្នកស្រីចង់ចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មីឆ្ងាយពីពិភពដែលធ្វើអោយ អ្នកស្រីភ័យខ្លាចមួយនេះ។
អ្នកស្រីលីនដាមានប្រសាសន៍ថា៖ "ដំបូងឡើយ យើងមានអារម្មណ៍ថាជីវិតនៅទីនេះមានភាពស្ងប់សុខល្អ។ អ្នករស់នៅទីនេះមានតែគ្រួសារមន្រ្តីរាជការប៉ុណ្ណោះ។ យើងមានទំនាក់ទំនងល្អនឹងគ្នា។ ក្រោយមក ភាពស្ងប់ស្ងាត់នេះត្រូវបានរំខាន ភាពស្រុះស្រួលគ្នាក៏ត្រូវរលាយបាត់ ហើយទិដ្ឋភាពអគារបូឌីងមានសភាពអាប់អួរយ៉ាងខ្លាំង។ បច្ចុប្បន្ន មានមនុស្សច្រើនជ្រុលរស់នៅក្នុងអគារបូឌីង សម្លេងក៏ថ្លង់ ហើយបទល្មើសក៏សំបូរ។ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលទើបតែមកនៅថ្មី មានអ្នកខ្លះញៀនថ្នាំ ខ្លះជាចោរ"។ មើលទៅអ្នកស្រីហាក់ដូចជាមានរឿងរិះគន់ជា ច្រើនរាប់មិនអស់ដែលត្រូវនិយាយទាក់ទងនឹងកន្លែងរស់នៅរបស់គាត់។
អ្នកស្រីបានពន្យល់ថាអ្វីដែលធ្វើអោយអ្នកស្រីទើសចិត្ត ខ្លាំងបំផុតនោះគឺកិត្តិស័ព្ទមិនល្អរបស់បូឌីង។ "ការពិត ស្រ្តីរកស៊ីផ្លូវភេទ និងអ្នកញៀនថ្នាំរស់នៅផ្តុំគ្នានៅខាងចុងអាគារបូឌីងឯណោះ! ប៉ុន្តែ មនុស្សយើងចូលចិត្តនិយាយសរុបជាទូទៅ ដោយគិតថាអ្នកនៅបូឌីងសុទ្ធតែជាស្រ្តីរកស៊ីផ្លូវភេទ រឺញៀនថ្នាំទាំងអស់! អញ្ចឹងហើយបានជាខ្ញុំមិនហ៊ានប្រាប់គេឯងថាខ្ញុំរស់នៅឯណា។ សូម្បីតែមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំកុហសដែរ។ ខ្ញុំខ្លាចពួកគេលែងរាប់រកខ្ញុំ។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំបារម្ភពីអនាគតរបស់កូនស្រីខ្ញុំ នាងទើបតែអាយុ១១ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ..."។
អ្នកស្រីបានរម្លឹកពីអតីតកាលរបស់អគារ ប៊ូឌីងដែលពីមុនមានសួនច្បារនៅពីមុខផ្ទះរបស់អ្នកស្រី ដែលបច្ចុប្បន្នត្រូវជំនួសមកវិញនូវអាគារដ៏ធំនៃក្រសួងទំនាក់ទំនងសភា។ "កាលពីមិនទាន់មានសំណង់នេះ ក្មេងៗអាចរត់លេងយ៉ាងសប្បាយនៅលើវាលស្មៅ ចំណែកឯពួកយើងក៏ជួបជុំគ្នានៅទីនោះដែរ ដើម្បីអង្គុយមើលគេបាញ់កាំជ្រួចនៅពេលមានបុណ្យទានម្តងៗ...កាល ណោះគឺជាពេលវេលាមួយដ៏ល្អប្រសើរ"៕
|
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
