ទោះ ​ប្តូរ​មុខ​របរ​ចាស់​​ជា​អ្នក​​នាំ​ទេសចរប្រដេញ​សត្វ​​ក្តី ក៏​ម៉ាឌូរ៉ង់ហ្កា​​នៅ​តែ​​រក្សា​ការ​ស្លៀក​ពាក់​បែប​សេរី ខោរឹប​ខ្លី​ត្រឹម​ជង្គង់​ អាវយឺតរលុង​ ពាក់​មួក​​ពីលើ​សក់​វែង​ប្រាសស្មាក្របួច​ចង​នឹង​កៅស៊ូ។ ប៉ុន្តែ​​ស្នាម​ញញឹ​ម​របស់​គាត់​​បាន​បង្ហាញ​នូវ​ការ​នឹក​រលឹក​ស្រុក​កំណើត​ យ៉ាង​ខ្លាំង​។ គាត់​នឹក​ប្រទេស​​​ស្រី​លង្ការ នឹក​ឧទ្យាន​​ជាតិ​​​ដែល​​គាត់​ធ្លាប់​ធ្វើការ​អស់​រយៈពេល​៦ឆ្នាំ។ គាត់​ជា​អ្នក​នាំ​​ទេសចរ​ដែល​ចូល​ចិត្ត​​បោះតង់​​​ដើម្បី​ប្រដេញ​​សត្វក្រពើ ឬ​ក្របី​ឃ្លីក ខ្លា​ឬ​ដំរី។ បរិយាកាស​ទីវាល​​ធំ​ ទូលាយ​​បែប​ព្រៃ​ភ្នំ​នេះ​ខុស​ប្លែក​គ្នា​ដាច់​ស្រ​ឡះ​នឹង​មុខរបរ​ថ្មី​របស់ ​គាត់​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ ចាប់​តាំងពីខែ​សីហាមក គាត់​បាន​ក្លាយ​ជា​ជាង​តុបតែង​ខ្លួនប្រាណ​ឆ្កែ​ដំបូង​​គេ​នៅ​កម្ពុជា។ មុខ​ជំនួញ​​នេះ​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ក្តី​សង្ឃឹម​... នៅ​រសៀល​​ថ្ងៃ​ពុធ​នេះ កៅតាក់​ដែល​ជា​ឆ្កែ​រោមរ​មូល​ក្រវង់ៗ​អាយុ​៣ឆ្នាំ បាន​ចូល​មកសំអាង​ខ្លួន​។ ម្ចាស់​របស់វា​មិន​ដឹង​ថា​វា​ជា​ពូជ​អ្វី​ទេ តែ​ពួកគេ​អះអាង​ថា​វា​ជា​ឆ្កែ​កាត់​។ វា​មិន​ដែល​មក​កន្លែង​សំអាង​​បែប​នេះ​ទេ​ ហើយសម្រាប់​ម្ចាស់​​វា​ នេះ​ក៏​ជា​លើក​ទី១​ដែរ​។ ប្តី​ប្រពន្ធ​ជនជាតិ​ខ្មែរ​​មួយ​គូ​នេះ​ពិតមាន​ជីវភាព​ធូរធារ​ បើពិនិត្យ​មើល​តាម​រថយន្ត ៤x៤ ដ៏ថ្មី​ស្រឡាង​របស់​​ពួកគេ។
 
កៅតាក់​ នៅ​ស្ងៀម​អោយ​គេ​តុប​តែង​យ៉ាង​ស្រួល : មុជទឹក កក់​សាប៊ូ សិតរោម ផ្លុំ​រោម​អោយ​ស្ងួត កាត់​ កោរ...។ ប៉ុន្តែ​ជួន​កាល ភ្នែក​វា​មើល​ទៅ​បែប​ដូច​ឆ្ងល់​ថា​គេ​កំពុង​ធ្វើ​អ្វី​អោយ​វាថ្នម​ៗបែប​នេះ ហើយ​អណ្តាតធ្លាក់​​​...​ តើ​ជា​សញ្ញា​នៃ​ភាព​ឆោត​ល្ងង់​​ឬ​ជា​ការរីករាយ​អស់​ពីចិត្ត? យើង​មិន​ដឹង​​​​ យ៉ាង​​ម៉េចដែរ។ វាគ្មាន​បង្ហាញ​នូវ​ការភិតភ័យ​អ្វី​បន្តិចសោះ។ វា​ញ័រ​តែ​ពេលណា​កន្ត្រៃ​​ទៅ​កៀក​ភ្នែក​វា​ពេក​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ មិន​ដល់​បី​ម៉ោង​ផង ឆ្កែមួយ​ក្បាល​នេះ​ក៏​​មានភាព​ស្រស់​សង្ហា កញ្ចុំ​រោម​ពណ៌​ស​ដែល​មុន​នេះ​ធ្លាក់​រញ៉េរញ៉ៃ​​ក៏​ត្រឡប់​មក​ជា​មាន​របៀប​​ រៀប​រយ​វិញ។
 
អ្នក​ជិត​ខាង​ស្រឡាំងកាំង
នៅក្នុង ​សង្កាត់ គេ​ចាត់​ទុក​ម៉ាឌូរ៉ង់ហ្កា​មាន​មុខ​របរ​ប្លែក​ពីគេ។ គ្រាន់តែ​ទ្វារផ្ទះ​គាត់​បើក​ភ្លាម មនុស្ស​​ជាច្រើន​នាំ​គ្នាអើត​លើម​ដើម្បី​មើល​សកម្មភាព​របស់​គាត់​។ «ថាម៉េច? ​ដើម្បី​​ហាត់​រៀន​មុខរបររក​ស៊ី​​នេះ​ លោក​ទៅ​រៀន​នៅ​​សាលា​ឯក​ទេស​មួយ នៅ​ប្រទេស​សិង្ហបុរី​រឺ​???»។ នេះ​ជា​សំណួរ​ដែល​គេ​តែង​តែ​សួរ​គាត់​។ មែន​ហើយ​ តាម​ពិត​ទៅ​​​ម៉ាឌូរ៉ង់ហ្កា​​មក​កម្ពុជាតាម​មិត្តស្រី​ជាជនជាតិ​អាមេរិកាំង ហើយ​​ដោយសារ​​នៅ​កម្ពុជា គ្មាន​ការ​រៀបចំ​ដំណើរ​ទស្សនា​ប្រដេញ​សត្វ គាត់​​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ផ្សង​ព្រេង​មួយនេះ​​ដែល​យ៉ាង​ហោច​អាច​​អោយ​គាត់​នៅ​ មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជាមួយ​សត្វ។
 
​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​របស់គាត់​ គេ​ក៏​ចាត់​ទុក​គាត់​ជាមនុស្ស​ចម្លែក​ដែរ​។ នៅ​ក្នុងភូមិ​តូច​​មួយ​ នៅ​ឯ​ប្រទេស​ស្រី​លង្ការ ឆ្កែ​ដើរ​អនាថា​តាម​ផ្លូវ​ គ្មាន​អ្នក​ណា​មាន​គំនិត​​ចំណាយ​លុយ​អោយ​​មនុស្ស​​ណាម្នាក់​តុប​តែង​វា​ អោយមាន​សោភ័ណ​ភាព​ទេ។ លោក​ម៉ាឌូរ៉ង់ហ្កា​ក៏​តុប​តែង​អោយ​វា។ ប៉ុន្តែ​គាត់​មិន​នឹក​គិត​ថា​មាន​មុខ​របរ​បែប​នេះ​ទេ​ កុំ​​តែ​​មិត្តស្រី​គាត់​ប្រាប់​ប៉ុណ្ណោះ។
 
ទីផ្សារ​ដ៏ល្អ​មួយ​
ជនជាតិ ​ខ្មែរ​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​បច្ចុប្បន្ន​មានគំនិត​ថា​ ឆ្កែ​គឺ​មិន​ត្រឹម​តែនៅ​ចាំ​​​យាម​ផ្ទះប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​ថែម​ទៀត​។ ការនិយម​ចូលចិត្ត​ចិញ្ចឹម​សត្វ​ឆ្កែ​បាន​កើ​នឡើង​ ហើយ​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​​ចុង​ក្រោយ​នេះ វា​បង្កើត​អោយ​មាន​មុខ​ជំនួញ​ថ្មី​មួយ ពោល​គឺ​ហាង​លក់​សម្ភារៈ និង​​ចំណី​សម្រាប់​​សត្វ​ឆ្កែ​ គ្លីនិក​បសុព្យាបាល​បាន​រីក​ដុះ​ដាល​ឡើង​នៅ​ទីក្រុងភ្នំពេញ​។
 
បច្ចុប្បន្ន ​ ហាង"Groomer Guy"* របស់​ម៉ាឌូរ៉ង់ហ្កា​ទាក់​ទាញ​អតិថិជន​​ជា​ជនជាតិ​បរទេស​ និ​ង​ជន​ជាតិ​​ខ្មែរ​ដែល​ធ្លាប់​រស់នៅ​ឬ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​បរទេស។ ក្នុង​ចំណោម​​អតិថិជន​​ជាង​៤០​នាក់​ដែល​ធ្លាប់​​ប្រគល់​មិត្តជាសត្វជើង​បួន​ របស់ខ្លួន​ទៅ​អោយ​ដៃ​ដ៏ជំនាញ​របស់​ម៉ាឌូរ៉ង់ហ្កា អតិថិជន​ភាគច្រើន​​​​តែង​តែ​បន្ត​មកធ្វើ​បែប​នេះ​​ជា​ប្រចាំ​។ ជន​ជាតិ​ស្រីលង្ការរូប​នេះ​អះអាង​ថា៖ «មុខ​របរ​នេះ​ពិត​ជា​​មានទីផ្សារ​ប្រាកដ​ណាស់​»។ សម្តី​របស់គាត់​ត្រឹម​ត្រូវ​ បើ​មើល​តាម​ទិដ្ឋភាព​​​សត្វ​ដែលគេ​នាំ​មក​រកគាត់​​ : រោម​ជំពាក់​​ស្អិត​​ជាប់​គ្នា​ដោយសារ​ភាព​​គគ្រិច​​​ធ្វើ​​អោយ​យើង​​នឹក​ទៅ​ ដល់​សក់​កណ្តាញ់​របស់​តារា​ចម្រៀង​បប ម៉ាកឡី (Bob Marley) នៅ​​លើ​​អាវ​យឺត​ដែល​ម៉ាឌូរ៉ង់ហ្កាកំពុង​ពាក់​។ ប្រឈម​នឹង​សភាព​បែប​នេះ​ ម្ចាស់​ឆ្កែ​​តែង​តែ​អស់​កម្លាំង​មុន​ទៅ​ហើយ។
 
មុខរបរ​ប្រថុយ​នឹង​គ្រោះថ្នាក់​?
ការ ​ដេញ​សត្វ​ព្រៃ​​ធ្វើ​អោយ​គាត់​ប្រឈម​មុខ​នឹង​គ្រោះ​ថ្នាក់​តិច​ជាង​មុខ​របរ ​សព្វ​ថ្ងៃ។ «ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ប្រាកដ​ថា​ឆ្កែ​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវសំអាត​​ បានទទួល​​ថ្នាំ​វ៉ាក់​សាំង​សព្វ​គ្រប់ បើ​មិន​អីចឹង​ទេ​ ខ្ញុំ​មិន​ប្រថុយ​​ឡើយ​។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ត្រូវ​​ឆ្កែ​ខាំ​​ពីរ​ដង​រួច​ហើយ! នៅ​ទីនេះ ឆ្កែ​មិន​ដូច​នៅ​ប្រទេស​សិង្ហបុរី​ដែល​​ខ្ញុំ​ហ្វឹក​ហ្វាត់​ទេ។ ពួកវា​ពិបាក​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​ណាស់​​ ព្រោះ​វា​មិន​ធ្លាប់​នឹង​ការ​តុប​តែង​ខ្លួន​បែប​​នេះ»។ វា​មិន​ងាយ​ស្រួល​ដូច​ករណី​របស់​កៅតាក់ទេ​...
 
ដំណាក់ការ​ គ្រោះថ្នាក់​ជាង​គេ​នៃ​ការ​សំអាត​ឆ្កែ គឺ​ការ​កាត់​ក្រចក​ និង​ការ​សំអាត​​ត្រចៀក​របស់​វា។ រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ គេ​កម្រ​សុំ​អោយគាត់​សំអាត​ឆ្កែ​ណាស់​ ប្រសិន​បើ​​វា​មិន​មាន​ប្រឡៅ​ក​ទេ​នោះ។
 
ការ​ប្រដេញ​សត្វ​​ព្រៃ​ស្ថិត​ក្នុង​​ក្តី​ស្រមៃ​...
ទោះ ​ការងារ​នេះ​មិន​សូវ​នឿយ​ហត់​​ដូច​អ្នក​នាំទេសចរ​ប្រដេញ​សត្វព្រៃ ប៉ុន្តែជាង​​​​សំអាង​រូប​នេះ​​ទទួល​ស្គាល់​ថា គាត់​មិន​សូវ​ជាចូល​ចិត្ត​ប៉ុន្មាន​ឡើយ​។ វា​លំបាក​ណាស់​សម្រាប់​គាត់​​ក្នុង​ការ​ទប់​ចិត្ត​មិន​អោយ​គិត​ពី​មុខ​របរ​ ចាស់​នោះ។ កំពុង​តែ​ធ្វើ​សម្ភាសន៍ គាត់​ក៏​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះបាត់។ មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយ​មក គាត់​ត្រឡប់​មក​វិញ​ជាមួយ​នឹង​គំនររូប​ថត​ពី​ឧទ្យាន​ជាតិ​របស់​គាត់​មួយ​ដុំ ​ធំ។ មុខ​របរ​ជាអ្នក​នាំ​ផ្លូវ​នេះ​គឺ​សឹង​តែ​ជា​របរ​សម្រាប់​គ្រួសារ​ទាំង​មូល​។ ម៉ាឌូរ៉ង់ហ្កា និយាយ​ដោយ​​ភ្នែក​ពេញ​ដោយ​រស្មី ប្រកប​ដោយ​មោទនភាព​ថា៖ ​«ឪពុក​ខ្ញុំ​នាំ​ទេសចរ​​ដើរ​កម្សាន្ត​​នៅ​ក្នុង​ឧទ្យាន​នេះ​២៤​ឆ្នាំ​ ហើយ!»។
 
ប្រសិន​បើ​​ទេសចរណ៍​ប្រដេញ​សត្វ​​មាន​នៅ​កម្ពុជា​ ​ ព្រោះបច្ចុប្បន្នក្រុមហ៊ុន​អេស្ប៉ាញ​មួយ​កំពុង​ពិភាក្សា​ជាមួយ​រដ្ឋាភិបាល​​ ដើម្បី​បង្កើត​ដំណើរកម្សាន្ត​បែប​​​​នេះ​នៅ​ភាគ​ពាយ័ព្យ​ ហ៊ាន​ភ្នាល់​ថា​ ម៉ាឌូរ៉ង់ហ្កា​ប្រាកដ​ជា​ដាក់​ពាក្យ​មុន​គេ​មិន​ខាន។
 
● The Groomer Guy ទំនាក់ទំនង​ ០៩២ ៥៦៩ ៦១៦​ / \n Cet e-mail est protégé contre les robots collecteurs de mails, votre navigateur doit accepter le Javascript pour le voir