|
អធិប្បាយចុងក្រោយ
|
| អ្នកស្រីឡូរ៉ង់ស៍ ឡឺប្លង់ៈ អ្នកថតរូបជនជាតិបារាំង ស្រឡាញ់ប្រទេសកម្ពុជាយ៉ាងងប់ងុល |
| ដោយ កូរីន កាឡឺបូ | | | ២៦-១១-២០០៨ | ភ្នំពេញ (កម្ពុជា) ថ្ងៃទី២២ វិច្ឆិកា ២០០៨៖ អ្នកស្រីឡឺរ៉ង់ស៍ ឡឺប្លង់ អ្នកថតរូប
© ចន វីង / Magnum ឡូរ៉ង់ស៍ ឡឺប្លង់ (Laurence Leblanc)៖ បើពិនិត្យលើកដំបូង ឈ្មោះនេះអាចមានចំណុចរួមមួយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលគេបានចូលទៅកាន់ពិភពមួយរបស់អ្នកថតរូបវ័យ៤១ឆ្នាំ រស់នៅទីក្រុងប៉ារីសរូបនេះ គេអាចនិយាយបានថាឈ្មោះនេះពិតជាសាកសមយ៉ាងខ្លាំងជាមួយរូបគាត់ ។ តួអក្សរ ឡ (L) ពីរតួសម្រាប់ស្រ្តីម្នាក់ ប្រៀបបានដូចជាស្លាបបក្សីពីរ ដែលអាចហោះហើរធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីឆ្ងាយ ប៉ុន្តែ នៅតែរក្សាធាតុពិតរបស់ខ្លួនជានិច្ច។ បច្ចុប្បន្ននេះ អ្នកស្រី ឡូរ៉រង់ស៍ ឡឺប្លង់ កំពុងស្នាក់នៅទីក្រុងភ្នំពេញ ដើម្បីចូលរួមពិធីតាំងពិព័រណ៍រូបថតលើកដំបូង នៅរាជធានីភ្នំពេញនៃប្រទេសកម្ពុជា។ សារមន្ទីរជាតិបានបង្ហាញផ្នែកខ្លះនៃការងារទាក់ទងនឹងកុមាររបស់ គាត់ ពោលគឺរូបថតសខ្មៅចំនួនជាង១៥រូប។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការតាំងពិព័រណ៍នេះ អ្នកស្រីនឹងប្រគល់រូបថតទាំងនេះ ដល់មជ្ឈមណ្ឌលសោតទស្សន៍បូផាណា។ ប្រវត្តិសាស្រ្តជាក់ស្តែង
អ្នកស្រី បានស្គាល់ប្រទេសកម្ពុជាជាលើកដំបូង នៅឆ្នាំ១៩៩៧។ កាលនោះ គាត់មានអាយុ៣០ឆ្នាំ គាត់មិនទាន់មានឈ្មោះល្បីល្បាញនៅឡើយទេ។ គាត់ធ្វើការងារតូចតាច នៅសាលមហោស្រពបុរាណ អាកល៍ (d’Arles) ស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងប្រទេសបារាំង។ នៅទីនោះ គាត់ធ្វើជាជំនួយការរបស់អ្នកបច្ចេកទេសផ្នែកបញ្ចាំងភាពយន្ត។ «យើងត្រូវបញ្ចាំងរូបភាពអ្នកជាប់ពន្ធនាគារ ដែលថតដោយអតីតអ្នកថតរូបខ្មែរក្រហមមួយរូប នៅមន្ទីរធ្វើទារុណកម្មស-២១ នាទីក្រុងភ្នំពេញ ឈ្មោះញឹម អែន។ លោកវ៉ាន់ ណាត ជាងគំនូរដែលនៅរស់រានមានជីវិតពីមន្ទីរស-២១ ត្រូវចូលរួមនៅក្នុងពិធីនោះដែរ ប៉ុន្តែនៅនាទីចុងក្រោយ ការបញ្ចាំងនេះត្រូវបានលុបចោល ដោយសារមានការប៉ុនប៉ងធ្វើរដ្ឋប្រហារមួយនៅប្រទេសកម្ពុជា។ ដូចនេះ លោកវ៉ាន់ ណាតមិនអាចធ្វើដំណើរមកកាន់ប្រទេសបារាំងនោះទេ។ អ្នកស្រី ឡូរ៉ង់ស៍ ឡឺប្លង់ បានរម្លឹកថា «នេះគឺជាប្រវត្តិសាស្រ្តផ្ទាល់ជាក់ស្តែងមួយ ដែលបានធ្វើអោយខ្ញុំច្របូកច្របល់»។ សម្រាប់អ្នកស្រី មហោស្រពពិព័រណ៍រូបថត អាកល៍ នៅឆ្នាំនោះ គឺជាមហោស្រពនៃជំនួបជាមួយអ្នកថតរូបផ្សេងៗ ជាពិសេសជាមួយលោក គ្រីស្ទីន កូហ្សូល (Christian Caujolle) ដែលស្ថាបនិកសេវាកម្មរូបថតនៃសារព័ត៌មានបារាំងប្រចាំថ្ងៃ Libération។ ចាប់ពីពេលនោះមក គាត់មិនដែលខកខានចូលរួមមហោស្រពប្រចាំឆ្នាំនេះនោះទេ ហើយជារៀងរាល់លើក គាត់ឆ្លៀតឱកាសបង្ហាញការងាររបស់គាត់ ដល់លោកគ្រីស្ទីន កូហ្សូល។ «ខ្ញុំមិនបានគិតថា ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំអាចចូលរួមការងារជាមួយភ្នាក់ងាររូបថត VU នោះឡើយ»។ នៅពេលមកកាន់ទីក្រុងប៉ារីស ស្រ្តីវ័យក្មេងរូបនេះបានសិក្សាស្វែងយល់អំពីប្រទេសកម្ពុជា ហើយនៅប្រទេសបារាំង គាត់បានជួបជាមួយជនជាតិខ្មែរជាច្រើននាក់។ «ខ្ញុំមិនមានថវិកាគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីធ្វើដំណើរមកកាន់ព្រះរាជាណាចក្រដ៏តូចមួយ ដែលទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំងដូច្នេះនោះទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងទៅកាន់ទីនោះ នៅថ្ងៃណាមួយ...»។
គាត់ ត្រូវរង់ចាំអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំ ទើបអាចសម្រេចបំណងប្រាថ្នារបស់គាត់បាន ដោយសារមានការជួយជ្រោមជ្រែងពីមិត្តភក្តិស្រីរបស់គាត់ម្នាក់។ «មិត្តខ្ញុំបានស្នើខ្ញុំអោយកែសម្រួលហ្វីលរូបថតរបស់ខ្ញុំឡើងវិញ ។ តាមរយៈថវិកាដែលមិត្តខ្ញុំអោយ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរចាកចេញពីប្រទេសបារាំង»។ ដូចនេះ ខ្ញុំបានមកដល់ប្រទេសកម្ពុជានៅខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៩៩ រយៈពេល១៤ថ្ងៃ។ «ខ្ញុំបានបន្តការងារអំពីកុមារនេះ ដែលខ្ញុំធ្លាប់បានផ្តួចផ្តើមគំនិតឡើង កាលពីពីរឆ្នាំមុន នៅប្រទេសបារាំង និងប្រទេសម៉ារុក។ នៅពេលបំពេញទស្សនកិច្ចនៅប្រទេសកម្ពុជា ខ្ញុំត្រូវការចង់ដឹងថាតើកុមាររស់នៅយ៉ាងដូចម្តេច ក្រោយរបបប្រល័យពូជសាសន៍មួយ។ ខ្ញុំក៏មានគំនិតមួយ ដើម្បីប្រឆាំងនឹងភាពឯកោរបស់ខ្ញុំ និងភាពឯកោរបស់កុមារទាំងនោះ ដែលត្រូវបានពិភពលោកបំភ្លេចចោល»។
ការងារទាក់ទងនឹងកុមារ នៅប្រទេសកម្ពុជា បានទទួលរង្វាន់
នៅ មុនឆ្នាំ២០០០ គាត់ស្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់សណ្ឋាគារមួយ នាទីក្រុងភ្នំពេញ។ គាត់បានសរសេរប័ណ្ណប្រៃសណីយ និងមានសុភមង្គលជាទីបំផុត។ «ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ថាអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើនៅទីនេះ សុទ្ធតែឯកភាពជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំមិនច្រឡំនោះទេ។ គេអាចជឿថាការទទួលអាហារពេលយប់តែម្នាក់នៅថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំ ថ្មីបែបនេះ គឺជារឿងដ៏សោកសៅបំផុត ខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ល្អទៅវិញ។ ថ្ងៃបន្ទាប់ គាត់រឹតតែមានអារម្មណ៍រំភើប នៅពេលគាត់បានទទួលទូរស័ព្ទពីប្រទេសបារាំងថាគាត់បានទទួលពាន រង្វាន់ Villa Médicis បន្ទាប់ពីគាត់បានរៀបចំជ្រើសរើសរូបថតទាក់ទងនឹងកុមារ និងគម្រោងមួយនៅប្រទេសកម្ពុជា ផ្ញើទៅកាន់គណៈមេប្រយោគ។ អ្នកស្រីបានរម្លឹកថា «កាលនោះ គឺជាពេលវេលាដ៏អស្ចារ្យបំផុតមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់។ ការងាររបស់ខ្ញុំមិនត្រឹមតែបានទទួលរង្វាន់នោះទេ ប៉ុន្តែ លើសពីនេះទៅទៀត តាមរយៈថវិការង្វាន់នេះ ខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំនឹងអាចត្រឡប់មកកាន់ប្រទេសកម្ពុជាម្តងទៀត និងអភិវឌ្ឍន៍ហ្វីលរូបថតបស់ខ្ញុំ»។ ដូចនេះ ភាពញញឹមរបស់ជនជាតិខ្មែរនឹងពាំនាំនូវសុភមង្គលសម្រាប់គាត់ ព្រោះចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០១ ការងាររបស់គាត់ត្រូវបានបង្ហាញនៅទីភ្នាក់ងារ VU ហើយគាត់បានឈ្នះរង្វាន់ HSBC នៅឆ្នាំ២០០៣ ដែលអនុញ្ញាតអោយគាត់សរសេរសៀវភៅទីមួយរបស់ខ្លួន អំពីActes Sud។
សិល្បៈ គឺជា «មធ្យោបាយធ្វើអំពើល្អ»
ចាប់ពីពេលនោះមក អ្នកស្រីឡឺរ៉ង់ស៍ ឡឺប្លង់ បានត្រឡប់មកកាន់ប្រទេសកម្ពុជាជាច្រើនលើក ជាពិសេសដើម្បីធ្វើការងារថតរូបផ្សេងទៀត ទាក់ទងនឹងដូនជី។ អ្នកថតរូបសញ្ជាតិបារាំងរូបនេះបានទទួលស្គាល់ថា «កម្ពុជាគឺជាប្រទេសមួយ ដែលបានធ្វើអោយខ្ញុំមានសេចក្តីសុខ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាផ្នែកខ្លះនៃរាងកាយរបស់ខ្ញុំគឺជារបស់កម្ពុជា។ ប្រទេសនេះបានផ្តល់នូវអ្វីៗជាច្រើនសម្រាប់ខ្ញុំ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ នៅពេលប្រជាជនខ្មែរបានមើលរូបថតទាំងនោះរបស់អ្នកថតរូបអន្តរជាតិ ខ្ញុំត្រូវការចង់អោយពួកគាត់មានកម្លាំងចិត្ត គិតអំពីរឿងរ៉ាវផ្សេង និងមានចិត្តស្រឡាញ់រូបថតផ្សេងៗទៀត។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ប្រសិនជារូបភាពទាំងនោះអាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់យុវជន វានឹងក្លាយជារឿងដ៏គួរអោយអស្ចារ្យបំផុតមួយ! ជាការពិតណាស់ គេអាចលើកសំណួរឡើងថាតើព្រឹត្តិការណ៍បែបនេះនៅក្នុងប្រទេសមួយ ដូចជាប្រទេសកម្ពុជា មានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅយ៉ាងដូចម្តេច? គេអាចមិនរៀបចំព្រឹត្តិការណ៍នេះ ប៉ុន្តែ ប្រសិនជាគេធ្វើវា វាមានសារៈសំខាន់ ក្នុងការផ្តល់នូវមធ្យោបាយ ដើម្បីធ្វើអោយប្រជាជនខ្មែរ ក៏ដូចជាប្រជាជននៅប្រទេសបារាំង រឺនៅប្រទេសផ្សេងៗទៀត អាចទទួលបាននូវព្រឹត្តិការណ៍ដ៏មានតម្លៃ។ ប្រសិនជារូបថតទាំងនេះអាចធ្វើអោយពួកគេធ្វើអំពើល្អ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះពិតជាមានតម្លៃបំផុត»។ ក្នុងនាមជាអ្នកកាន់សាសនាព្រះពុទ្ធអស់រយៈពេល១៧ឆ្នាំមកហើយ អ្នកស្រីឡូរ៉ងស៍ ឡឺប្លង់ បានចាត់ទុក «សិល្បៈ គឺជាមធ្យោបាយមួយ ដើម្បីធ្វើអំពើល្អ»។
|
|
|
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
