ភ្នំពេញ (កម្ពុជា) ថ្ងៃទី២៤ មករា ២០០៩៖ ប៉ូលីសប្រើឧស្ម័នបង្ហូរទឹកភ្នែកបាញ់លើប្រជាពលរដ្ឋដីក្រហម នៅពេលប្រតិបត្តិការបណ្តេញពួកគេចេញពីលំនៅដ្ឋាន
©ចន វីង/ Magnum
ការគំរាមកំហែងបណ្តេញចេញបានគ្របសង្កត់មកលើពួកគេតាំងពីឆ្នាំ២០០៦ម្ល៉េះ។ នេះសរបញ្ជាក់អោយឃើញថា ការតស៊ូរបស់ប្រជាជន១០គ្រួសារដែលបន្តតាំងលំនៅក្នុងតំបន់ដីក្រហម សង្កាត់ទន្លេបាសាក់ នាទីក្រុងភ្នំពេញ គឺជារឿងរ៉ាវដីធ្លីដ៏ខ្លោចផ្សារអូសបន្លាយពេលយូរជាងគេនៅកម្ពុជា ចាប់តាំងពីពីរទសវត្សមកនេះ។ ពីឱសានវាទមួយទៅមួយ ការបង្រ្កាបចុងក្រោយត្រូវគេរំពឹងថានឹងធ្វើឡើងជាច្រើនថ្ងៃមកហើយ។ ការបង្រ្កាបបានកើតឡើងតាំងពីព្រឹកព្រហាមនៃថ្ងៃសៅរ៍ ទី២៤ មករា។ គ្មាននរណានឹកស្មានថា ការបណ្តេញនេះមានទំហំធំ និងប្រើហិង្សាថ្នាក់នេះឡើយ។ ក្រុមហ៊ុន 7NG ដែលអាជ្ញាធរបានយល់ព្រមផ្តល់ដីតំបន់នេះជាសម្បទានសម្រាប់សាងសង់សំណង់អគារផ្ទះល្វែងខ្ពស់ៗ និងមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្មនោះ ឥតសន្សំសំចៃនឹងការប្រើលុយនោះទេ។
ការបំផ្លាញប្រកបដោយវិធីសាស្រ្ត
កម្លាំងជាង៦០០នាក់បានចុះដល់កន្លែងមុនថ្ងៃរះ អមដោយកម្លាំងនគរបាលប្រដាប់ដោយខែលនិងដំបង រួមជាមួយតំណាងអាជ្ញាធរផងដែរ។ ការបែងចែកការងារត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងហ្មត់ចត់នៅក្នុងប្រតិបត្តិការបណ្តេញនេះ។ ពួកគេបែងចែកគ្នាជាក្រុមសម្គាល់ដោយពណ៌អាវយឺតផ្សេងៗ ដូចជាក្រហម ខៀវ លឿង បៃតង ខ្មៅ និងស ហើយចាប់ផ្តើមដំណើរការបោសសម្អាតទីកន្លែងប្រកបដោយវិធីសាស្រ្ត។ នៅពេលបានសញ្ញាបញ្ជា នៅម៉ោង៦ព្រឹក ក្រុមខ្លះចាប់ដំឡើងរបងព័ទ្ធព្រំដីដែលគេរៀបចំទុកជាមុនជាស្រេច ជុំវិញតំបន់នោះយ៉ាងលឿនបំផុត។ ក្រុមផ្សេងទៀតជ្រើសរើសដីឡូត៍ក្នុងតំបន់នេះដែលពួកគេបានទទួលបញ្ជាអោយរុះរើចោលទាំងអស់។ ប្រហែលបីម៉ោងក្រោយមក តំបន់នេះត្រូវបានបំផ្លាញទាំងស្រុងរាបដល់ដី សូម្បីដើមឈើក៏ដោយ គឺត្រូវរំលំដល់ដីទាំងអស់។
កម្មកររាប់រយនាក់នាំគ្នាផ្តួលរំលំផ្ទះពីមួយទៅមួយ ដូចហ្វូងកណ្តូបបំផ្លាញស្រូវ ដោយប្រើញញួរ និងពូថៅវាយមិនឈប់ដើម្បីបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាងដែលនៅពីមុខពួកគេ។ សកម្មភាពទី១ត្រូវធ្វើ គឺបំផ្លាញអោយអស់ផ្ទះខ្ទមរបស់ប្រជាជន ដើម្បីកុំអោយពួកគេនៅរឹងរូសទៀត។ មើលចុះគ្រឿងចក្រអែស្កាវ៉ាទ័រអាប៊ុលដីកំពុងធ្វើការ ដោយគ្មានទុកពេលអោយម្ចាស់ផ្ទះរើអីវ៉ាន់ចេញឡើយ។ សូម្បីតែម៉ូតូចតនៅខាងក្នុងផ្ទះក៏អាចត្រូវគេកិនកម្ទេចដែរបើមិនយកចេញ។ គ្មានមេត្តាសោះឡើយ! ផ្ទះជាច្រើនក៏ដួលរលំអស់តែក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក សំឡេងចានបែកខ្ចាយ ប្រ៉ាវ។ ក្មេងស្រីម្នាក់ព្យាយាមយកទ្រព្យសម្បត្តិដ៏តិចតួចរបស់នាងចេញ តែក៏ត្រូវដួលធ្លាក់មកជាមួយនឹងផ្ទះ នៅពេលអែស្កាវ៉ាទ័រអាប៊ុលពង្រាបផ្ទះរបស់នាង។ ក្មេងស្រីរូបនេះនៅមានជីវិតចេញពីគំនរបាក់បែក ប៉ុន្តែនាងមានរបួសជាច្រើនកន្លែង។
ការប្រើឧស្ម័ន
ដើម្បីកុំអោយមានការប្រឆាំងតបតពីសំណាក់ប្រជាពលរដ្ឋ អ្នកបោសសម្អាតដែលទទួលបានការការពារពីក្រុមនគរបាលយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់នោះ បានបាញ់ឧស្ម័នចេញទឹកភ្នែកនៅក្នុងសង្កាត់នោះ។ ចំពោះអ្នកដែលមិនព្រមចាកចេញពីផ្ទះ ពួកគេបានប្រើប្រដាប់ពន្លត់អគ្គិភ័យ ដោយបាញ់ល្បាយសារធាតុគីមីពណ៌សរហូតទាល់តែពួកគេព្រមចេញ។ ទីនោះក៏មានប្រដាប់ពន្លត់អគ្គិភ័យជាច្រើនដែរ គឺប្រើសម្រាប់ពន្លត់រាល់ការប៉ុនប៉ងរបស់ប្រជាជនក្នុងការដុតភ្លើង។
ស្រ្តីវ័យចំណាស់ម្នាក់អង្គុយត្អូញត្អែរនៅលើគ្រែឫស្សីកណ្តាលវាល និយាយថា «ពួកគេបាញ់ឧស្ម័នលើយើង។ វាមិនអាចអោយយើងដកដង្ហើមបានទេ ហើយវាធ្វើអោយយើងចេញទឹកភ្នែក។ ទាំងអស់នេះគឺដើម្បីអោយពួកយើងរត់ចេញ! ខ្ញុំមិនដឹងទៅរស់នៅឯណាទេជាមួយចៅៗរបស់ខ្ញុំ។ ទីនេះ យើងបានចំណូល ១០០ដុល្លារក្នុងមួយខែពីការជួលផ្ទះ!»។ កូនស្រីម្នាក់របស់គាត់បានមកដល់ ហើយនិយាយទាំងខឹងសម្បាថា ៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំដឹងថា ពួកគេអាចធ្វើដូច្នេះ គ្រួសារខ្ញុំមិនបោះឆ្នោតអោយពួកគេទេ!»។
ការរុះរើធ្វើឡើងដោយហិង្សា
ផ្ទះមួយក្នុងចំណោមផ្ទះជាច្រើនទៀតដែលជាគោលដៅរបស់កម្មករស៊ីឈ្នួល គឺផ្ទះរបស់ស្រ្តីវ័យក្មេងម្នាក់ដែលយំស្រែកអំពាវនាវមិនព្រមចាកចេញពីផ្ទះជាដាច់ខាត។ គាត់ត្រូវក្រុមប្រដាប់អាវុធអូសចេញពីក្នុងផ្ទះ ហើយនាំចេញទៅឆ្ងាយ។ រាល់ការបណ្តេញចេញពីផ្ទះនីមួយៗតែងតែមានការប្រើប្រាស់អំពើហិង្សា ឬរហូតដល់ការប្រឈមមុខដាក់គ្នារវាងប្រជាពលរដ្ឋនិងអ្នកស៊ីឈ្នួលរុះរើ។ អ្នកស៊ីឈ្នួលរុះរើទាំងនេះបានបង្ហាញភាពហិង្សា និងកំហឹងហួសប្រមាណគួរអោយឆ្ងល់។ គួរកត់សម្គាល់ថា ក្រុមនីមួយៗគឺដឹកនាំដោយមេក្រុមម្នាក់ដែលស្រែកខ្លាំងៗជំរុញពួកគេកុំអោយបង្អង់ល្បឿន កុំអោយទន់ចិត្ត។ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេព្រមបង្ហើបប្រាប់ពីប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ធ្វើការងារនេះទេ។
ភ្នំពេញ (កម្ពុជា) ថ្ងៃទី២៤ មករា ២០០៩៖ គ្រឿងចក្រកំពុងបំផ្លាញលំនៅដ្ឋានប្រជាពលរដ្ឋដីក្រហម។
©ចន វីង/ Magnum
នៅក្នុងផ្ទះខ្ទមមួយក្នុងចំណោមខ្ទមជាច្រើនទៀត បុរសម្នាក់ព្យាយាមចាក់សាំងសម្លាប់ខ្លួនក្នុងផ្ទះ រីឯសាច់ញាតិម្នាក់ទៀតគំរាមគប់ដុំឥដ្ឋទៅលើអ្នកបំផ្លាញផ្ទះរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីអាក់ខានមួយភ្លែត អ្នកស៊ីឈ្នួលរុះរើទាំងនោះក៏ត្រូវមេការបញ្ជាហៅអោយបន្តការបំផ្លាញតទៅទៀត ដោយគ្មានបង្អង់ដៃ។ នៅពីក្រោយ ក្រុមនគរបាលស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋានក៏ជំរុញពួកគេណាស់ដែរ : «ចាំអីទៀត កម្ទេចទៅ! ពួកយើងមិនអាចធ្វើអីចឹងបាន ពីព្រោះមានអ្នកកាសែត និងអ្នកថតរូបបរទេសច្រើនពេក!»។
នៅពេលចប់ប្រតិបត្តិការ គេនិយាយថា មានប្រជាជនរបួស៤នាក់ ក្នុងនោះពីរនាក់របួសធ្ងន់ កម្មកររបួស១០នាក់ ហើយនិងការចាប់ឃាត់ខ្លួនជាច្រើនទៀតធ្វើឡើងដោយកម្លាំងនគរបាល...។ ស្រ្តីម្នាក់បានសន្លប់បាត់ស្មារតី ហើយត្រូវគេនាំទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យ ដោយសារគាត់មើលឃើញគេកម្ទេចផ្ទះ បើទោះជាគាត់អង្វរសុំទុកពេលអោយគាត់រើអីវ៉ាន់ចេញសិនក៏ដោយ។ ប្តីរបស់ស្រ្តីសន្លប់បាត់ស្មារតីនេះបានរៀបរាប់ថា៖ «យើងមានតូបលក់ចាប់ហួយតូចមួយ ហើយយើងមានវត្ថុជាច្រើនត្រូវយកចេញ។ តែពួកគេមិនចង់ស្តាប់អ្វីទាំងអស់។ ខ្ញុំថែមទាំងសាកល្បងនិយាយបន្ទន់ចិត្តចៅសង្កាត់ទៀត តែគាត់ឆ្លើយតបមកខ្ញុំវិញថា គេបានទុកពេលអោយពីរបីថ្ងៃហើយ ដើម្បីរើអីវ៉ាន់ ហេតុអីមិនព្រមរើ? ពួកយើងបានបាត់បង់របស់របរអស់ពាក់កណ្តាល...»។
ប្រជាជនស្ថិតក្រោមការរន្ធត់
នៅឆ្ងាយពីនោះបន្តិច បុរសម្នាក់មានភ្នែកឡើងក្រហមដោយសារយំ និងសំឡេងឡើងញ័រដោយសារខឹងខ្លាំងពេក។ គាត់ក៏ជាមន្ត្រីនគរបាល ក្នុងឯកសណ្ឋានបានត្រឹមតែរន្ធត់និងឈឺចាប់ក្នុងចិត្ត សំឡឹងមើលផ្ទះរបស់ខ្លួន ត្រូវគេកំទេចចោល។ មិត្តរួមការងារម្នាក់នៅក្បែរគាត់បានដាស់តឿនគាត់ថា៖ «ឯងមានតែម្នាក់ឯងប្រឆាំងនឹងពួកគេ។ ឯងមិនអាចធ្វើអ្វីបានទេ! នៅអោយស្ងៀមទៅ!»។ មន្ត្រីនគរបាលម្នាក់នេះរស់នៅតំបន់ដីក្រហមតាំងពីឆ្នាំ១៩៩៣ ហើយនៅចាំពាក្យសន្យារបស់លោកនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន សែន ដូចអ្នកផ្សេងទៀតដែរ។ នៅពេលនោះ សម្តេចសន្យាថា ប្រជាពលរដ្ឋនៅក្នុងសង្កាត់នេះអាចក្លាយជាម្ចាស់ពិតប្រាកដលើដីដែលពួកគេរស់នៅ...។
អ្នកជិតខាងម្នាក់ ដែលផ្ទះរបស់អ្នកស្រីក៏ជួបវាសនាអាណោចអាធមដែរនោះ នៅតែភ្ញាក់ផ្អើលពីការប្រើអំពើហិង្សា។ អ្នកស្រីក៏ដូចជាគ្រួសារផ្សេងទៀតដែរ ត្រូវបានក្រុមហ៊ុន7NG ទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការ ហើយផ្តល់ជម្រកថ្មីនៅជាយក្រុងភ្នំពេញ នៅក្នុងសង្កាត់ចោមចៅ ឬផ្តល់សំណងចំនួន២ម៉ឺនដុល្លារ (ការផ្តល់ចុងក្រោយធ្វើឡើងដោយក្រុមហ៊ុន7NG )។ ទឹកប្រាក់នេះ អ្នកស្រីវាយតម្លៃថាមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ អ្នកស្រីរម្លឹកថា អ្នកបានរស់នៅទីនេះតាំងពីឆ្នាំ១៩៨៧មកម្ល៉េះ។ «ពួកគេប្រើអំពើហិង្សា ហើយកាចជាងក្រោមរបបប៉ុល ពតទៀត! ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នកម្ពុជាជាសមាជិកអាស៊ាន ហើយមានមុខមាត់នៅលើឆាកអន្តរជាតិ ពួកគេមិនគួរធ្វើបែបនេះទេ! រដ្ឋាភិបាលរំលោភបំពានលើប្រជាជនដើម្បីបម្រើផលប្រយោជន៍ក្រុមហ៊ុនមួយ!»។ សាស្ត្រាចារ្យវ័យក្មេងម្នាក់ដែលអង្គុយក្បែរនោះ បានបន្ថែមថា ៖ «គេចាត់ទុកអ្នកក្រដូចទាសករ។ ពួកគេមានសិទ្ធិអោយរស់គឺរស់ អោយស្លាប់គឺស្លាប់»។
ភ្នំពេញ (កម្ពុជា) ថ្ងៃទី២៤ មករា ២០០៩៖ គ្រួសារយំស្រែក នៅពេលបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិនិងផ្ទះសំបែង ដែលពួកគេរស់នៅតំបន់ដីក្រហមនេះ តាំងពីជាង១០មកម្ល៉េះ។
©ចន វីង/ Magnum
អ្នកកាសែត និងអ្នកសង្កេតការណ៍ត្រូវគេប្រមាថ
គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវគេអនុញ្ញាតអោយចូលក្នុងតំបន់ដីក្រហមទេ ហើយអ្នកដែលខំប្រឹងឆ្លងរបង ត្រូវបានគេហៅអោយរក្សាសណ្តាប់ឆ្នាប់ និងច្រានទទឹងទទែងតិចឬខ្លាំង។ ពាក្យបញ្ជា : ចេញអោយឆ្ងាយអ្នកសង្កេតការណ៍។ ទុយោបាញ់ទឹកពន្លត់អគ្គិភ័យគឺមានចេតនាតម្រង់មករកអ្នកថតរូប។
«វាគឺមិនល្អទេសម្រាប់អ្នក ពួកបារាំងនៅទីនេះ គឺគ្រោះថ្នាក់ណាស់!» នេះជាពាក្យណែនាំដោយទទូចពីមេធាវីរបស់ក្រុមហ៊ុន7NG។ បន្ទាប់មកមានបារាំងម្នាក់ឆ្លើយទៅវិញដោយចំអកថា ៖ «ប៉ុន្តែទីនេះមានប៉ូលិស សម្រាប់ការពារសន្តិសុខ មិនអីចឹងហ្អី?»។ ចំណែកឯលោកផៃ ស៊ីផាន អ្នកនាំពាក្យរបស់ទីស្តីការគណៈរដ្ឋមន្ត្រី ស៊ើបសួរពីអ្នកសង្កេតការណ៍ពីស្ថានភាពរបស់ពួកគេ : «តើគេទទួលពួកលោកបានល្អទេ?»។
អាជ្ញាធរព្យាយាមបង្កើតរូបភាពល្អ
លោកម៉ាន់ ឈឿន អភិបាលរងក្រុងភ្នំពេញ ធ្វើជាមើលមិនឃើញឈុតឆាកនេះ ហើយបានមកដល់កន្លែងកើតហេតុនៅម៉ោង៨ព្រឹក ដោយលោកមានបំណងធ្វើអោយគ្រប់គ្នាស្ងប់ចិត្ត។ «យើងនាំប្រជាពលរដ្ឋទៅតំបន់រស់នៅថ្មី [នៅភូមិដំណាក់ត្រយឹង សង្កាត់ចោមចៅ ចម្ងាយ២០គីឡូម៉ែត្រភាគខាងលិចក្រុងភ្នំពេញ]។ ត្រូវគោរពអ្វីដែលសរសេរនៅទីនេះ!»។ លោកម៉ាន់ ឈឿន បានពន្យល់ដូច្នេះដោយគ្រវីសេចក្តីប្រកាសមួយសន្លឹករបស់សាលាក្រុងភ្នំពេញស្តីពីតំបន់ដីក្រហម ដែលនៅខាងខ្នងមានបង្ហាញពីសំណើធ្វើឡើងដោយក្រុមហ៊ុន7NG ទៅកាន់ប្រជាជន : ផ្ទះទំហំ៤ x ១២ ម៉ែត្រសង់ដោយក្រុមហ៊ុន7NG នៅក្នុងភូមិដំណាក់ត្រយឹង ឬក៏ទឹកប្រាក់ចំនួន១៥ ០០០ ដុល្លារ ហើយសំណើនីមួយៗនឹងបំពេញបន្ថែមដោយទឹកប្រាក់ចំនួន៧៧០ ០០០រៀល (១៩២,៥ដុល្លារ) អង្ករ៣០គីឡូ និងមីជាច្រើនកញ្ចប់ទៀត។
លោកអភិបាលរងនិយាយការពារអន្តរាគមន៍ព្រឹកនេះថា ៖ «យើងមិនបោះចោលពួកគេតាមចិញ្ចើមថ្នល់ទេ យើងមានផ្ទះសម្រាប់ពួកគេ!»។ ក្រុមហ៊ុន7NG បានយល់ព្រមផ្តល់សំណងដល់ប្រជាជននៅតំបន់ដីក្រហម៩១គ្រួសារ ប៉ុន្តែនៅទីនោះមានប្រជាជនរស់នៅរហូតដល់១៥០គ្រួសារ ដោយសារអ្នកមួយចំនួនបានមកតាំងលំនៅថ្មី។ ក្រុមហ៊ុននឹងពិនិត្យសំណុំឯកសារម្តងមួយៗ ហើយគឺក្រុមហ៊ុនជាអ្នកសម្រេចថាតើគេមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់រឺអត់។ នេះជាការបញ្ជាក់របស់លោកម៉ាន់ ឈឿន។ លោកគូសបញ្ជាក់ទៀតថា ប្រជាជនចំនួន៨គ្រួសារក្នុងចំណោម៩១គ្រួសារបានយល់ព្រមទទួលយកសំណើរបស់ក្រុមហ៊ុន7NG កាលពីពេលថ្មីៗនេះ។
តំបន់រស់នៅថ្មីឃោសនាដោយអាជ្ញាធរ និងក្រុមហ៊ុន7NG
«គ្រួសារណាដែលមិនព្រមទទួលយកសំណើរបស់ក្រុមហ៊ុន7NG [ទឹកប្រាក់សំណងចុងក្រោយឡើងដល់២ម៉ឺនដុល្លារ តែបើតាមនាយកក្រុមហ៊ុន7NG វាលែងយកជាការហើយនៅថ្ងៃនេះ] គឺពួកគេទាមទារពី៥ម៉ឺនដល់១២ម៉ឺនដុល្លារ។ ការស្នើសុំខ្ពស់ជាងគេគឺធ្វើឡើងដោយគ្រួសារមួយ។ ប៉ុន្តែការចរចាបានដល់ទីបញ្ចប់...»។ លោកអភិបាលរងបានបង្ហាញតារាងដ៏ល្អឥតខ្ចោះនៃតំបន់រស់នៅថ្មី «តភ្ជាប់ដោយបណ្តាញទឹកស្អាត» ហើយប្រជាពលរដ្ឋនឹងអាចទទួលបានផលប្រយោជន៍ពី«មូលនិធិឥណទានចំនួន៧០០លានរៀល [១៧៥ ០០០ដុល្លារ] ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីអោយពួកគេទទួលបានកម្ចី»។ «ហើយបន្ទាប់មកទៀត អាជ្ញាធរទទួលបន្ទុកសាងសង់សាលារៀននៅទីនោះទៀតផង »។
លោកស្រី ចន្ធូ នាយកក្រុមហុន7NG ក៏បង្ហាញអំណះអំណាងដូចគ្នានេះដែរ។ លោកមានវត្តមាននៅនឹងកន្លែងនោះដោយពាក់អាវមានស្លាកយីហោក្រុមហ៊ុន និងម៉ាស់ការពារដី។ «ប្រជាពលរដ្ឋជាង១ ៣០០គ្រួសារនៅតំបន់ដីក្រហមបានយល់ព្រមចាកចេញទៅរស់នៅទីនោះ ហេតុអ្វីអ្នកផ្សេងមានបញ្ហា? ពួកគេនឹងរស់នៅទីនោះយ៉ាងស្រួល!...»។ លោកបានបន្ថែមទៀតថា ចំណុចល្អនៅភូមិដំណាក់ត្រយឹង គឺមានផ្សារ និងរោងចក្រ។
ខណៈពេលដែលអង្គការការពារសិទ្ធិមនុស្ស និងសិទ្ធិលំនៅដ្ឋាន បង្កើនការប្រជុំចាប់តាំងពីមានព្រឹត្តិការណ៍កាលពីព្រឹកថ្ងៃសៅរ៍ ប្រជាពលរដ្ឋ២០គ្រួសារដែលត្រូវគេបណ្តេញចេញ បានរត់ភៀសខ្លួនទៅទីស្នាក់ការអង្គការលីកាដូ។
បន្ទាប់មកទៀតដល់វេនអ្នកណា?
ប្រជាពលរដ្ឋនៅប៊ូឌីងជាប់របងនឹងតំបន់ដីក្រហមសុទ្ធតែបានមើលឃើញប្រតិបត្តិការនេះ។ ពួកគេនិយាយដោយរន្ធត់ពីការប្រើអំពើហិង្សា។ សំណង់អនាធិបតេយ្យ និងភូមិកន្ទ្រេកកន្ត្រាកដែលនៅព័ទ្ធជុំវិញពួកគេពីមុនមក ឥឡូវនេះបានរលាយបាត់រូបអស់ហើយ ដើម្បីទុកកន្លែងអោយអគារធំៗ។ ពួកគេដឹងថា ពួកគេគឺជាអ្នកស្ថិតនៅលើបញ្ជីបណ្តេញចេញពីទីក្រុងភ្នំពេញលើកក្រោយ។
អានបន្ថែមលើកាសែត
-ដីក្រហមៈ ប្រជាជនរួបរួមកម្លាំងតែមួយ ប្រឈមមុខនឹងការបណ្តេញចេញលើកក្រោយ ១៣-០១-២០០៩
-តើនេះគឺជាពេលចុងក្រោយ មុនការបណ្តេញចេញនៃគ្រួសារក្នុងតំបន់ដីក្រហម? ១៤-០១-២០០៩
-អង្គការមានប្រតិកម្មប្រឆាំងនឹងការបណ្តេញដោយប្រើកម្លំាង ១៩-០២-២០០៨
-ស្ថានភាពមិនអំណោយផលសម្រាប់ដំណោះស្រាយបញ្ហាដីធ្លីអោយបានឆាប់រហ័ស ១៩-០២-២០០៨
-កាលប្រវត្តិកម្មសិទ្ធិដីធ្លីនៅកម្ពុជា ១៩-០២-២០០៨
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
