|
អធិប្បាយចុងក្រោយ
|
| វិស័យរោងចក្រកាត់ដេរនៅកម្ពុជាៈ ប្រឈមុខនឹងវិបត្តិ និយោជកអំពាវនាវសុំអោយកម្មកររក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ |
| ដោយ រស់ ឌីណា | | | ០៣-០៤-២០០៩ | 
ចោមចៅ ភ្នំពេញ (កម្ពុជា) ថ្ងៃទី៦ មីនា ២០០៩៖ អ្នកអត់ការងារធ្វើម្នាក់ នៅក្នុងផ្ទះល្វែងថោកមួយកន្លែង ជាប់រោងចក្រដែលគាត់ធ្លាប់ធ្វើការ
ចន វីង/ Magnum កាលពីខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០០៨ និយោជកវិស័យរោងចក្រកាត់ដេរនៅប្រទេសកម្ពុជាបានធ្វើការប្រកាសអាសន្ន អំពីការបាត់បង់អតិថិជនបរទេសសំខាន់ៗ ការធ្លាក់ចុះតម្រូវការទីផ្សារ ការធ្លាក់ចុះការបញ្ជាទិញ។ ការព្រួយបារម្ភរបស់រោងចក្រទាំងនេះពិតជាបានកើតមានឡើងប្រាកដមែននៅឆ្នាំ២០០៩ ពោលគឺសរសរគ្រឹះនៃកំណើនសេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជាមួយនេះបានទទួលរងផលប៉ះពាល់ដោយផ្ទាល់ពីវិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុអន្តរជាតិខ្លាំងជាងវិស័យសំខាន់ៗ៣ផ្សេងទៀត រួមមានវិស័យទេសចរណ៍ កសិកម្ម និងសំណង់។ នៅអំឡុងរយៈពេល២ខែដំបូងនេះ ការនាំចេញវិស័យកាត់ដេរបានធ្លាក់ចុះជាខ្លាំង ហើយរោងចក្រជាច្រើនបានបិទទ្វារ ដោយការខ្វះការបញ្ជាទិញ។ កត្តាទាំងនេះបានបណ្តាលអោយកម្មករប្រមាណជាង៥ម៉ឺននាក់ត្រូវបាត់បង់ការងារ។ ជាមួយនឹងស្ថានភាពបែបនេះ លោកវ៉ាន់ ស៊ូអ៊ាង ប្រធានសមាគមនិយោជកកាត់ដេរកម្ពុជា បានធ្វើការអំពាវនាវសុំអោយកម្មករជៀសវាងរាល់ការធ្វើបាតុកម្មតវ៉ាផ្សេងៗ ដើម្បីបញ្ចៀសកុំធ្វើអោយវិបត្តិកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះទៀត។ ការនាំចេញនៅបន្តប្រឈមមុខនឹងការធ្លាក់ចុះ
បន្ទាប់ត្រូវបានជ្រើសតាំងជាប្រធានសមាគមនិយោជកកាត់ដេរកម្ពុជា (GAMAC)ម្តងទៀត កាលពីពាក់កណ្តាលខែមីនា លោកវ៉ាន់ ស៊ូអ៊ាង មានប្រសាសន៍ថាលោកបានឆ្លងកាត់កាលៈទេសៈមួយ ចំណោមកាលៈទេសៈដ៏លំបាកបំផុត ចាប់តាំងពីអាណត្តិដំបូងរបស់លោក កាលពីឆ្នាំ១៩៩៦។ ប្រធានសមាគមរូបនេះបានសំដែងការសោកស្តាយថា «សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំពិតជាកំពុងស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដ៏ស្មុគស្មាញមួយ ព្រោះខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងដូចម្តេចនោះទេ។ កម្មកររបស់យើងលែងមានការងារធ្វើ។ ក្តីសង្ឃឹមលើការវិនិយោគទុនបរទេសនៅប្រទេសកម្ពុជាកាន់តែថយចុះពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ដោយសារសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងគំហុក អ្នកវិនិយោគនឹងមិនមកបណ្តាក់ទុនរកស៊ីភ្លាមៗនោះទេ...»។ លោកវ៉ាន់ ស៊ូអ៊ាង បានឆ្លៀតឱកាសនេះ ដើម្បីអំពាវនាវសុំអោយកម្មកររក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ ព្រោះលោកគិតថា កូដកម្ម រឺបាតុកម្មអត់សណ្តាប់ធ្នាប់ទាំងនេះអាចនឹងធ្វើអោយមានផលប៉ះពាល់អាក្រក់។ លោកបានពន្យល់ថា «ខ្ញុំសុំអោយកម្មករទាំងអស់កុំធ្វើបាតុកម្មទាមទារខុសច្បាប់ នៅអំឡុងពេលយ៉ាប់យឺននេះ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេនឹងបាត់បង់គ្រប់យ៉ាង ជាមួយនឹងការបិទទ្វាររោងចក្រ»។ លោកបានរិះគន់ចំនួនសហជីពដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ដែលមានប្រមាណជាងមួយពាន់សហជីព ខណៈពេលមានរោងចក្រប្រហែលត្រឹមតែ៣០០ ដែលកំពុងមានសកម្មភាពនាពេលបច្ចុប្បន្ន។
បើតាមប្រសាសន៍របស់លោកប្រធានសមាគម GMAC ការនាំចេញនៃវិស័យកាត់ដេរនៅខែមករា មានការធ្លាក់ចុះ៣០% ធៀបទៅនឹងខែមករា ឆ្នាំ២០០៧។ លោកសំដែងការព្រួយបារម្ភថា ការធ្លាក់ចុះទាំងនេះមិនអាចបញ្ចៀសបាននោះទេ។ ការធ្លាក់ចុះអាចនឹងកើនឡើងដល់៤០% នៅត្រីមាសក្រោយ ធៀបទៅនឹងការនាំចេញកាលពីឆ្នាំកន្លងទៅ។ លោកវ៉ាន់ ស៊ូអ៊ាងបានវាយតម្លៃថា ខណៈពេលរោងចក្រជាង១០០បានបិទទ្វារ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០៨ ហើយរោងចក្រពី១០ ទៅ២០% ដែលកំពុងមានសកម្មភាពបច្ចុប្បន្ន ត្រូវប្រឈមនឹងជោគវាសនាដូចគ្នានេះ ចាប់ពីពេលនេះ រហូតនៅបីខែខាងមុខទៀត។
ការបញ្ជាទិញមិនសូវមានច្រើន
សម្រាប់ត្រីមាសទី១នៃឆ្នាំ២០០៩ កំរមានការបញ្ជាទិញពីបរទេសណាស់ បើយោងតាមតួលេខដែលត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយដោយសមាគមនិយោជក។ ការបញ្ជាទិញមានត្រឹមតែ៦០% បើធៀបទៅនឹងត្រីមាសទី១ នៃឆ្នាំ២០០៨។ លោកវ៉ាន់ ស៊ូអ៊ាងបានសង្កត់ធ្ងន់ថា តួលេខនេះអាចនឹងនៅថេរ នៅត្រីមាសក្រោយ លុះត្រាតែពុំមានស្ថានភាពលំបាកថ្មី ដូចជាកូដកម្ម និងបាតុកម្មកើតឡើង»។ លោកបានលើកឡើងអំពីភាពចាំបាច់នៃការគោរពពេលវេលានៃការបញ្ជូនទំនិញ បើមិនដូច្នោះទេ អតិថិជនមកពីសហរដ្ឋអាមេរិក និងសហភាពអឺរុបអាចនឹងបង្វែរទិសដៅដោយមិនរួញរាចិត្ត ទៅរកប្រទេសដែលប្រកួតប្រជែងផ្ទាល់ជាមួយនឹងកម្ពុជាវិញហើយ។
យ៉ាងណាមិញ លោកចម ប្រសិទ្ធ រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម ក៏បានធ្វើការកត់សម្គាល់កាន់តែព្រួយបារម្ភផងដែរថា នៅខែមករា និងកុម្ភៈ ទឹកប្រាក់នៃការនាំចេញវិស័យវាយនភណ្ឌមានការប្រែប្រួលចន្លោះពី៦០ ទៅ៧០លានដុល្លារ ក្នុងមួយខែ ធៀបនឹង២០០លានដុល្លារសម្រាប់ការនាំចេញប្រចាំខែ កាលពីឆ្នាំទៅ។ ប៉ុន្តែ ឆ្នាំ២០០៨ ក៏មិនមែនជាឆ្នាំដ៏ល្អប្រសើរដែរ ព្រោះថាការនាំចេញវិស័យនេះមានកំណើនត្រឹមតែ០,៧% ប៉ុណ្ណោះ ធៀបទៅនឹងឆ្នាំ២០០៧។ បើយោងតាមរបាយការណ៍ប្រចាំឆ្នាំ២០០៨ របស់ក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម ទឹកប្រាក់ប្រចាំឆ្នាំនៃការនាំចេញលើវិស័យនេះមានកំរិត ២,២៤៩ពាន់លានដុល្លារ នៅឆ្នាំ២០០៨ ធៀបនឹង២,២៣ពាន់លានដុល្លារនៅឆ្នាំ២០០៧។
ដោយឡែក បន្ទាប់បានថ្លែងសុន្ទរកថាបែបសុទិដ្ឋិនិយម សម្តេចនាយករដ្ឋមន្រ្តីហ៊ុន សែនក៏បានទទួលស្គាល់ថាវិស័យវាយនភណ្ឌកម្ពុជាមានការធ្លាក់ចុះគួរអោយព្រួយបារម្ភ ដែលបណ្តាលមកពីវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក។ នៅក្នុងពិធីប្រគល់សញ្ញាបត្រជូនសិស្សនិស្សិត នាទីក្រុងភ្នំពេញ កាលពីថ្ងៃទី២៤ ខែមីនា ប្រមុខរដ្ឋាភិបាលបានពន្យល់ថា រោងចក្រនៅកម្ពុជាបានទទួលរងផលប៉ះពាល់ដោយផ្ទាល់ពីការធ្លាក់ចុះតម្រូវការប្រើប្រាស់នៅលើទីផ្សារអាមេរិក និងអឺរុប ដែលកំពុងប្រឈមនឹងភាពអត់ការងារធ្វើ។ សម្តេចបានពន្យល់នៅចំពោះមុខសិស្សនិស្សិតថា «ពិតជាមិនអាចជៀសផុតបាន ប្រសិនជាសំលៀកបំពាក់ទូទៅ ជាពិសេសផលិតផលធ្វើនៅកម្ពុជា លក់មិនដាច់នៅលើទីផ្សាររបស់គេ ការបញ្ជាទិញអាចនឹងធ្លាក់ចុះទាបជាងមុន»។
តួលេខមានការប្រែប្រួល
ការបង្ហាញតួលេខលើកនេះហាក់បីដូចជាមានសភាពយ៉ាប់យឺនជាងការបង្ហាញតួលេខកាលពីខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០០៨ ដោយអ្នកទទួលខុសត្រូវសមាគមGMAC នៅក្នុងវេទិការដ្ឋាភិបាល-វិស័យឯកជនលើកទី១៤។ លោកស៊ុយ សែម រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងឧស្សាហកម្ម រ៉ែនិងថាមពល បានប្រកាសនៅក្នុងជំនួបមួយជាមួយរដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងឧស្សាហកម្មនិងពាណិជ្ជកម្មនៃប្រទេសវៀតណាម Vu Huy Hoang កាលពីថ្ងៃទី១៧ ខែមីនា ថា រោងចក្រកាត់ដេរចំនួន៨២ បានបិទទ្វារនៅកម្ពុជា នៅឆ្នាំ២០០៨ ដែលបណ្តាលអោយកម្មករកម្ពុជាចំនួន៥២ពាន់នាក់បាត់បង់ការងារធ្វើ។ បើតាមប្រសាន៍របស់លោករដ្ឋមន្រ្តីកម្ពុជា ឧស្សាហកម្មកាត់ដេរ ដែលចូលរួមចំណែក៧%នៃផលិតផលក្នុងស្រុកសរុប មានត្រឹមតែ២%ប៉ុណ្ណោះ នៅឆ្នាំ២០០៨។
ភាពអត់ការងារធ្វើ មិនសូវជាធ្ងន់ធ្ងររឺ?
នៅក្រសួងការងារ រោងចក្រចំនួន៧៣បានបិទទ្វារនៅឆ្នាំ២០០៨ ហើយនិងរោងចក្រចំនួន២០ផ្អាកសកម្មភាពបណ្តោះអាសន្ន។ ប៉ុន្តែ គេបានគូសបញ្ជាក់នៅក្នុងក្រសួងនេះថា ទន្ទឹមនឹងនេះ រោងចក្រកាត់ដេរថ្មីចំនួន៦៤ទៀតបានបើកដំណើរការនៅកម្ពុជា។ ចាប់ពីខែមករា រហូតដល់ពាក់កណ្តាលខែមីនា ឆ្នាំ២០០៩ សហគ្រាសកាត់ដេរបានបិទទ្វារចំនួន២២ ផ្អាកសកម្មភាព២៧... និងបើកចំនួន១៥រោងចក្រ។ លោកអ៊ុំ មាន រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងការងារ បានវាយតម្លៃថាកម្មករមួយភាគដែលត្រូវបានបញ្ឈប់ការងារ ភាគច្រើនជាកម្មការិនី អាចស្វែងរកការងារធ្វើនៅតាមរោងចក្រថ្មី។ មន្រ្តីជាន់ខ្ពស់រូបនេះបានអះអាងថា «កម្មការិនីទាំងនេះសុទ្ធតែមានបទពិសោធន៍។ ពួកនាងអាចចាកចេញពីរោងចក្រក្ស័យធន និងមកធ្វើការនៅតាមរោងចក្រដែលទើបបង្កើតថ្មីទាំងនេះ។ មានព័ត៌មានជាច្រើនបានលេចលឺឡើងនិយាយទាក់ទងនឹងកម្មការិនី ដែលបាត់បង់ការងារ ផ្ទុយទៅវិញ រោងចក្រថ្មីខ្វះខាតកម្លាំងពលកម្ម!»។ ដោយឡែក លោកបានពន្យល់ថាមានរោងចក្រខ្លះបានផ្តល់ប្រាក់កំរៃដល់អ្នកគួកជេរ ដើម្បីប្រមូលកម្មករអោយខ្លួន។
សំដីរបស់លោកអ៊ុំ មាន មានបំណងបន្ធូរបន្ថយផលប៉ះពាល់វិបត្តិមកលើកម្មករ ដូចទៅនឹងប្រសាសន៍របស់សម្តេចនាយករដ្ឋមន្រ្តីហ៊ុន សែន ដែលបានថ្លែងកាលពីថ្ងៃទី៩ មីនា នៅខេត្តកំពង់ស្ពឺ មុនលោកអ៊ុំ មាន ថាការបិទរោងចក្រនៅមានកំរិតធ្ងន់ធ្ងរតិចជាងការបញ្ឈប់កម្មករនៅតាមបណ្តាប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍និងឧស្សាហកម្មទេ។ សម្តេចបានលើកហេតុផលថា កម្មករអត់ការងារធ្វើអាចត្រឡប់ទៅជនបទ ទៅផ្ទះសំបែងរបស់ឪពុកម្តាយ និងធ្វើស្រែចំការវិញ ប៉ុន្តែ កម្មករនៅប្រទេសឧស្សាហកម្មមិនមានដី ធ្វើកសិកម្មនោះទេ។
សហជីពៈ ច្បាប់ការងារត្រូវបានរំលោភបំពាន
សហជីពបានបរិហារថា «កម្មករមួយចំនួនដែលកើតចេញពីគ្រួសារក្រីក្របំផុត មិនមានដីស្រែធ្វើនោះទេ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ តាមរយៈការប្រៀបធៀបរវាងប្រទេសកម្ពុជានិងប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍ យើងអាចលើកឡើងបានថា និយោជិតកម្ពុជាមិនបានទទួលប្រព័ន្ធធានារ៉ាប់រងការងារ ដូចនិយោជិតនៃបស្ចឹមប្រទេសមួយចំនួននោះទេ ហើយពួកគេកំរនឹងបានទទួលប្រាក់បំណាច់ ដូចមានចែងនៅក្នុងច្បាប់ការងារណាស់។
យ៉ាងណាមិញ លោកជា មុនី ប្រធានសហជីពសេរីកម្មករនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាក៏បានវាយតម្លៃថា កម្មករប្រហែល៥ម៉ឺននាក់បានបាត់បង់ការងារ បន្ទាប់ពីការបិទទ្វាររោងចក្រ កាលពីដំណាច់ឆ្នាំ២០០៨។ កម្មករខ្លះនៅបន្តស្វែងរកការងារធ្វើនៅតាមរោងចក្រផ្សេងទៀត ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ អ្នកផ្សេងទៀតបានសម្រេចចិត្តត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញ នៅជនបទ ប៉ុន្តែ មិនមែនទៅរកការងារធ្វើនៅទីនោះទេ ប៉ុន្តែ ដោយសារពួកគេអស់សង្ឃឹម និងអស់ជំនឿទុកចិត្តលើនិយោជក ដែលមិនអាចសម្រេចតាមការសន្យា។ ភាគច្រើននៃកម្មករអត់ការងារធ្វើទាំងនេះមិនបានទទួលប្រាក់បំណាច់ណាមួយទេ បន្ទាប់ពីបានធ្វើការងារនៅតាមរោងចក្រ ដែលអ្នកខ្លះ អាចធ្វើការរយៈពេលជាង១០ឆ្នាំមកហើយនៅរោងចក្រតែមួយនោះ។ ច្បាប់ការងារបានចែងថាករណីមានការបញ្ឈប់កម្មករ និយោជកត្រូវបើកប្រាក់ដំណាច់ការងារជូនកម្មករដែលជាប់កិច្ចសន្យាមិនកំណត់ រយៈពេលពេលប្រាក់បៀវត្ស១៥ថ្ងៃ សម្រាប់ថ្ងៃឈប់ប្រចាំឆ្នាំ ជាមួយទឹកប្រាក់អតិបរមាស្មើនឹង៦ខែ លើកលែងករណីសំខាន់ៗ (ដូចជាការទទួលមរណភាព គ្រោះមហន្តរាយដោយយថាហេតុមកលើរោងចក្រ រឺការបិទទ្វារ តាមការសម្រេចរបស់អាជ្ញាធរ)។ លោកជា មុនី បានបរិហារថានិយោជិតមួយចំនួនមិនបានទទួលប្រាក់បៀវត្សចុងក្រោយ ព្រោះថៅកែបានរត់គេចបាត់ ដោយបន្សល់ទុកកម្មកររាប់ពាន់នាក់ជួបការលំបាក។
លោកជា មុនី បានកត់សម្គាល់ថា «ជាទូទៅ គេតែងតែទម្លាក់កំហុសទៅលើជនក្រីក្រ។ គេនិយាយប្រាប់យើងថាកូដកម្ម រឺបាតុកម្មរបស់កម្មករបណ្តាលអោយមានការបិទទ្វាររោងចក្រ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលខ្ញុំបានសង្កេតឃើញ ពីខែមករា ដល់ខែមីនា គឺមិនមានកូដកម្មណាមួយទេ ប៉ុន្តែ រោងចក្រចំនួន១៤បានបិទទ្វារ។ ដោយឡែក គេសុំយើងជាសាធារណៈកុំអោយកៀរគរកម្មករធ្វើកូដកម្ម រឺធ្វើបាតុកម្ម។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនជានិយោជកគោរពច្បាប់ ករណីមានការបិទទ្វាររោងចក្រ ដោយបើកប្រាក់បំណាច់ស្របច្បាប់អោយកម្មករ គ្មាននរណាចង់ធ្វើកូដកម្ម រឺបាតុកម្មឡើយ!»។ លោកបានបញ្ជាក់ថា លើកលែងរោងចក្រអន្តរជាតិពីរចេញ គឺរោងចក្រ Way និង សេង យ៉ុង ក្រៅពីនេះ មិនមានរោងចក្រណាមួយបើកប្រាក់បំណាច់ជូនកម្មករ ដែលត្រូវទទួលបាន តាមច្បាប់ការងារនោះទេ។
មិនសូវមានការប្តឹងផ្តល់ទៅលើនិយោជកដែលរត់គេចខ្លួន
ប្រឈមមុខនឹងថៅកែមិនស្មោះត្រង់ ដែលបោះបង់រោងចក្រ និងកម្មកររាប់ពាន់នាក់ ដើម្បីគេចវេសពីកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន កម្មករ ក៏ដូចជាអាជ្ញាធរនិយាយថាទាល់ប្រាជ្ញា។ អធិការកិច្ចការងារម្នាក់នៅនាយកដ្ឋានដោះស្រាយវិវាទនៃក្រសួងការងារ ដែលសុំមិនបញ្ចេញឈ្មោះ បានសារភាពថា ជួនកាល ស្ថានភាពមានភាពស្មុគស្មាញ។ លោកបានពន្យល់ថា តាមច្បាប់ កម្មករអាចដាក់ពាក្យបណ្តឹងទៅកាន់តុលាការក្រុងភ្នំពេញ រឺខេត្ត ព្រោះតុលាការអាចសម្រេចបង្កើតគណៈកម្មការមួយ ទទួលបន្ទុកដាក់លក់ឡាយឡុងទ្រព្យសម្បត្តិរោងចក្រ ដើម្បីបើកប្រាក់ខែ និងប្រាក់បំណាច់ជូនកម្មករ។ លោកអធិការកិច្ចរូបនេះបានបន្ថែមថា «ប៉ុន្តែ វាពិបាកនឹងធ្វើ។ យើងធ្វើការកត់សម្គាល់រឿងនេះ តាមរយៈរោងចក្រភ្នំពេញ ហ្គាមិន ដែលចៅកែបានរត់គេច កាលពី២ឆ្នាំមុន ប៉ុន្តែ រហូតដល់ពេលនេះ កម្មករនៅមិនទាន់ទទួលបានសំណងណាមួយនៅឡើយទេ»។
សម្រាប់លោកអ៊ុំ មាន រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងការងារ បញ្ហាលំបាកគឺនៅត្រង់ថាថៅកែមួយចំនួនមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិកររោងចក្រ រឺសម្ភារៈរោងចក្រ។ ដូចនេះ ការទាមទារប្រាក់បំណាច់ រឺ រឹបអូសទ្រព្យសម្បត្តិគឺជារឿងលំបាក ប្រសិនជានិយោជករត់បាត់។ លោកបានវាយតម្លៃថា «នៅត្រង់ចំណុចនេះ យើងត្រូវសហការជាមួយអ្នកបណ្តាក់ទុន២នាក់ (កម្មសិទ្ធិករទីតាំង និងម្ចាស់ម៉ាស៊ីនដេរ) ដើម្បីអោយពួកគេអាចប្រគល់ថវិកាបន្តិចបន្តួច ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយកម្មករ»។
ទាក់ទិននឹងការមិនគោរពតាមច្បាប់ការងារ ត្រង់ចំណុចបើកប្រាក់បំណាច់ជូនកម្មករ លោកអ៊ុំ មានបានគូសបញ្ជាក់ថា ច្បាប់ស្តីពីការក្ស័យទុនរោងចក្រត្រូវបានអនុម័តនាពេលថ្មីៗ នេះ។ ច្បាប់នេះអនុញ្ញាតអោយសហគ្រាសគ្រាន់តែបើកប្រាក់ខែចុងក្រោយជូនកម្មករ ក្នុងករណីក្ស័យធន មានន័យថាប្រាក់បំណាច់ទាបជាងប្រាក់ដែលមានចែងនៅក្នុងច្បាប់ការងារ។ ដោយឡែក វិធានការនេះមិនបានបង្កអោយមានកូដកម្ម និងបាតុកម្មឡើយ។
អានបន្ថែមលើកាសែត  -វិបត្តិវិស័យកាត់ដេរនៅកម្ពុជាៈ រវាងការព្រួយបារម្ភ និងការពិត (១៦-០៣-២០០៩)
-ទេសចរណ៍នៅកម្ពុជាៈ កម្ពុជាបង្វែរទិសដៅទៅរកអ្នកទេសចរមកពីប្រទេសជិតខាង (២៣-០៣-២០០៩)
-សហជីពកម្មករប្រឆាំងទៅនឹងគម្រោងធ្វើវិសោធនកម្មច្បាប់ការងារ ដែលអាចធ្វើអោយសន្តិសុខការងារចុះទន់ខ្សោយ (០៣-០៣-២០០៩)
-ឆ្នាំ២០០៩ ជាឆ្នាំនៃការធ្លាក់ចុះកំណើនសេដ្ឋកិច្ចនៅកម្ពុជា? (១២-០៣-២០០៩)
|
|
|
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
