| លោកហ្រ្វង់ស័រ ប៊ីហ្សូត៍ នៅសវនាការរបស់ឌុចៈ «ព្យាយាមយល់ មិនមានន័យថាចង់អត់ទោសអោយទេ» |
| ដោយ ស្ទេហ្វានី ហ្សេ | |
| ១០-០៤-២០០៩ |
 កំបូល (ភ្នំពេញ កម្ពុជា) ថ្ងៃទី៩ មេសា ២០០៩៖ លោកហ្រ្វង់ស័រ ប៊ីហ្សូត៍ អ្នកនិពន្ធសៀវភៅ «ចក្រទ្វារធំ» បានបន្តឡើងផ្តល់សក្ខីភាព នៅថ្ងៃទី៧ នៃសវនាការរបស់កាំង ហ្គិចអ៊ាវ ហៅឌុច ©ចន វីង/ Magnum លោកហ្រ្វង់ស័រ ប៊ីហ្សូត៍ សាក្សីទី១នៅក្នុងសំណុំរឿងក្តីរបស់ឌុច អតីតមេធ្វើទារុណកម្មខ្មែរក្រហម គឺជាអតីតអ្នកទោស ដែលជាប់ឃុំឃាំងនៅមន្ទីរម-១៣ អស់រយៈពេលជិត៣ខែ នៅឆ្នាំ១៩៧១។ អ្នកស្រាវជ្រាវរបស់សាលាបារាំងចុងបូព៌ារូបនេះបានឡើងមកបំភ្លឺនៅចំពោះមុខអង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជា (អ.វ.ត.ក) ដើម្បីលាងជំរះភាពយល់មិនច្បាស់ ហើយលោកហាក់បីដូចជាតាំងខ្លួនជាមេធាវីរបស់ឌុច។ បន្ទាប់មក អតីតអ្នកទោសនៅមន្ទីរម-១៣ម្នាក់ បានឡើងផ្តល់សក្ខីភាព រៀបរាប់អំពីមន្ទីរម-១៣និងប្រធានមន្ទីរឃុំឃាំងនេះ។ «មិនមានការអត់ទោសណាមួយអាចទៅរួចនោះទេ»
ត្បិតលោកហ្រ្វង់ស័រ ប៊ីហ្សូត៍ បានប្រើវិធីសាស្រ្តមួយដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មុគស្មាញរបស់ចិត្តមនុស្ស ហើយហួសពីនោះទៀត លោកមិនអាចថាខ្លួនឯងជាជនរងគ្រោះនៃសោកនាដកម្មសម័យខ្មែរក្រហមទេ។ ជនជាតិបារាំងរូបនេះបានបកស្រាយថា «ព្យាយាមយល់ មិនមានន័យថាចង់អត់ទោសអោយនោះទេ។ ខ្ញុំយល់ថាគ្មានការអត់ឱនទោសណាមួយអាចទៅរួចនោះទេ។ តើគេអត់ទោសជំនួសអ្នកណា? ជំនួសអ្នកស្លាប់ឬ? ខ្ញុំមិនគិតថាវាអាចទេ។ ភាពភ័យខ្លាចដែលកើតឡើងនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ហើយដែលវាមិនមែនមានកើតតែទៅលើប្រទេសដ៏អភ័ព្វនេះម្នាក់ឯងទេ វាគឺជាភាពភ័យខ្លាចគ្មានមូលដ្ឋានមួយ។ សម្រែករបស់ជនរងគ្រោះត្រូវតែស្តាប់លឺ ដោយមិនគិតថាវាអាចមានភាពច្រើនហួសហេតុ។ ពាក្យសំដីធ្ងន់បំផុត ដែលគេប្រើទៅលើជនជាប់ចោទ នឹងមិនមែនជាពាក្យសំដីដែលធ្ងន់គ្រប់គ្រាន់ទេ។ វាមិនមែនមានន័យថាចង់អត់ទោសចំពោះអ្វីដែលបានប្រព្រឹត្តនោះទេ តែវាគឺជាការព្យាយាមស្វែងយល់ពីសោកនាដកម្ម ដែលត្រូវបានប្រព្រឹត្តនៅក្នុងព្រៃនៃប្រទេសកម្ពុជា...»។
បើតាមអ្នកស្រាវជ្រាវរូបនេះ ប្រសិនបើជនរងគ្រោះមិនអាចធ្វើការអភ័យទោសបានទេ ពួកគេក៏មិនអាចរកបានការរសាយទុក្ខដែរ។ «បើខ្ញុំជាអ្នកនៅមានជីវិតរស់រាន ឬអ្នកដែលស្លាប់ក្រោម ឬបន្ទាប់ពីការធ្វើទារុណកម្ម [ដូចដែលមេធាវីការពារភាគីដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីម្នាក់សុំអោយគាត់សាកធ្វើមើលនោះ] ខ្ញុំគិតថា អ្វីដែលអាចធ្វើដើម្បីរំសាយការឈឺចាប់មិនអាចបញ្ចប់បាន និងការស្អប់ខ្ពើមរបស់ខ្ញុំ គឺការធ្វើអោយខ្លួនឯងមានអារម្មណ៍រួចខ្លួន គឺត្រូវអោយខ្លួនឯងអាចមើលឃើញថា ខ្ញុំសងសឹកបានហើយ ពេលឃើញការឈឺចាប់ដែលបានដាក់ទោសលើជនជាប់ចោទសព្វថ្ងៃនេះ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំចោទសួរខ្លួនឯងពីលទ្ធភាពនៃការរសាយទុក្ខនៅក្នុងខ្លួនជនរងគ្រោះបច្ចុប្បន្ននៅពេលដែលរឿងនេះអាចទៅរួចនោះ...»។
-ឌុច រៀបរាប់ពីការធ្វើទារុណកម្មដ៏ឃោរឃៅ នៅក្នុងសវនាការរបស់គាត់ (០៨-០៤-២០០៩)
-ការជំនុំជម្រះឌុចៈ គ្រូបង្រៀនដែលព្រមពលិកម្មគ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីបដិវត្តន៍ និងគោរពតាមបទបញ្ជាដោយភ័យខ្លាចបាត់បង់ជីវិត (០៧-០៤-២០០៩)
-មេធាវីរបស់ឌុច ស្នើសុំអោយដោះលែងឌុច ដោយបរិហារថាការឃុំខ្លួនបណ្តោះអាសន្នលើសកំណត់ (០២-០៤-២០០៩)
-សាលាក្តីខ្មែរក្រហមៈ ឌុចសុំទោសនៅក្នុងសវនាការដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងចិត្តត្រជាក់ (០១-០៤-២០០៩)
-ការបើកសវនាការរបស់ឌុចៈ ដំណើរការចាប់ផ្តើមសន្សឹមៗ ស្របពេលជនជាប់ចោទមានមុខមាត់រឹងមាំ មិនរន្ធត់ (៣១-០៣-២០០៩)
|
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
