កំបូល (ភ្នំពេញ កម្ពុជា) ថ្ងៃ២៣ មេសា ២០០៩។ អ្នកភូមិមកពីខេត្តកំពង់ស្ពឺ ដែលរស់នៅជិតមន្ទីរម១៣ ដែលឌុចគ្រប់គ្រង បាននាំគ្នាមកអវតក ដើម្បីចូលរួមស្តាប់ការជំនុំជម្រះអតីតអ្នកទទួលខុសត្រូវខ្មែរក្រហមរូបនេះ
©ចន វីង/ Magnum
នៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ២៣ មេសា សាលសវនាការរបស់សាលាក្តីខ្មែរក្រហមមានមនុស្សពេញ។ អ្នកភូមិមកពីឃុំអមឡាំង២៥០នាក់បានមកតាមដានសវនាការ។ មន្ទីរម១៣ដែលឌុចគ្រប់គ្រងនៅមុនឆ្នាំ១៩៧៥ គឺស្ថិតនៅក្នុងឃុំនេះ។ អ្នកភូមិអមឡាំងទាំងនេះត្រូវបាននាំមកដោយមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា(DC-Cam)។ ពលរដ្ឋជាង៦០នាក់ទៀតមកពីជាយក្រុងភ្នំពេញ នាំមកដោយការិយាល័យកិច្ចការសាធារណៈរបស់អ.វ.ត.ក និងនិស្សិត៥០នាក់មកពីសាកលវិទ្យាល័យបៀលប្រាយ។ អង្គសវនាការបើកធ្វើតែមួយព្រឹក ហើយបើកធ្វើរាងថ្ងៃបន្តិច និងយឺតយ៉ាវដោយសារការរកលេខកូដឯកសារដែលត្រូវពិនិត្យ។ ជនជាប់ចោទឌុច បានចាប់ផ្តើមរៀបរាប់ពីមន្ទីរស២១ ដែលធ្វើអោយមនុស្សស្លាប់ជាង១៥ ០០០នាក់។
ឌុច បានអះអាងនៅក្នុងសវនាការថាដឹងពីវត្តមានរបស់មន្ទីរសន្តិសុខ ខ្មែរក្រហមពីរទៀតបន្ថែមលើមន្ទីរស២១ដែលគាត់គ្រប់គ្រង មុនពេលគាត់មកដល់អ.វ.ត.ក។ គាត់បានពន្យល់ថា «រាល់ការិយាល័យសន្តិសុខទាំងអស់ រាប់ទាំងស២១ផង មានភារកិច្ចឃុំឃាំង ធ្វើទារុណកម្ម សួរចម្លើយ និងចុងក្រោយគឺកម្ទេច បានន័យថាសម្លាប់»។ បន្ទាប់ពីបានបង្ហាញ«ផ្ទះ និងការិយាល័យជាបន្តបន្ទាប់របស់ឌុច»ដោយមានបង្ហាញផែនទីផងនោះ ចៅក្រមបាននិយាយជាមួយឌុចពីរចនាសម្ព័ន្ធរបស់ស២១។ ដូច្នេះ ឌុចក៏បានបង្ហាញស្លាយពីប្លង់មួយដែលគូរដោយឌុចខ្លួនឯង។
ដើម្បីនិយាយសង្ខេបពីទំនួលខុសត្រូវជា«ប្រធាន»រចនាសម្ព័ន្ធនេះ ឌុចបានរម្លឹកថា ម្យ៉ាងគាត់ត្រូវរៀបចំរបាយការណ៍ទាក់ទងនឹងការឆ្លើយសារភាពប្រមូលបានពីអ្នកទោសក្រោមការធ្វើទារុណកម្ម។ ឯកសារនេះគាត់បញ្ជូនទៅថ្នាក់លើបន្ត។ ម្យ៉ាងទៀត គាត់ត្រូវបណ្តុះបណ្តាល និងបង្រៀនបុគ្គលិករបស់គាត់ ដើម្បីអោយ«ពួកគេហ៊ានសួរចម្លើយ និងធ្វើទារុណកម្ម»។ ទាក់ទងនឹងអ្នកសួរចម្លើយ ដែលមួយចំនួនត្រូវបានចាត់តាំងជាពិសេសដើម្បីធ្វើអោយអ្នកទោសវៀតណាមឬអ្នកទោសសំខាន់ៗផ្សេងទៀតនិយាយចេញ គាត់បានពន្យល់ថា គាត់ធ្លាប់ស្នើសុំទៅថ្នាក់លើបង្កើតក្រុមអ្នកសួរចម្លើយស្រី។ គាត់អះអាងថា ការសម្រេចបែបនេះធ្វើឡើងបន្ទាប់ពីមាន«ឧបទ្ទវហេតុ»ជាច្រើនកើតលើបុគ្គលិកប្រុសៗ ដែលយកតួនាទីរបស់ពួកគេ ទៅចាប់រំលោភអ្នកទោសស្រី។ កិច្ចពិភាក្សាពីស២១នឹងបន្តធ្វើនៅថ្ងៃច័ន្ទ ២៧ មេសា។
កំបូល (ភ្នំពេញ កម្ពុជា) ថ្ងៃ២៣ មេសា ២០០៩។ រូបថតថតពីលើអាកាសអំពីមន្ទីរស២១ ដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅថ្ងៃទី១១នៃការជំនុំជម្រះឌុច នៅអ.វ.ត.ក។
©ចន វីង/ Magnum
នៅ ពេលសម្រាក ទីធ្លាក្នុងអង្គជំនុំជម្រះមានភាពអ៊ូអរ។ នៅឯតុមួយ សាស្រ្តាចារ្យច្បាប់ម្នាក់ ឈ្មោះសេង ប៊ុនមារិទ្ធិ អាយុ៥៥ឆ្នាំ អង្គុយជុំវិញដោយនិស្សិតប៉ុន្មាននាក់នៃសាកលវិទ្យាល័យបៀលប្រាយ ពន្យល់ថា គាត់ចង់បង្ហាញមេរៀនអនុវត្តផ្ទាល់មួយដល់ពួកនិស្សិត ដោយសារ«យុវជនច្រើនតែមិនសូវដឹងពីហេតុការណ៍នៅរបបខ្មែរក្រហម»។ លោកបានបន្ថែមដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់នៅចំពោះមុខនិស្សិតថា៖ «ខ្ញុំក៏ចង់អោយពួកគេមើលតើតុលាការនេះដំណើរការយ៉ាងម៉េចផងដែរ»។ បើមើលទៅលើទឹកមុខរីករាយរបស់ពួកគេ យើងអាចស្មានដឹងថា ពួកគេចាប់អារម្មណ៍ដែលបានមកទីនេះ មកមើល និងស្តាប់អតីតអ្នកទទួលខុសត្រូវខ្មែរក្រហមជាលើកទី១។ បុរសមាឌមាំម្នាក់លើកឡើងថា គាត់បានបាត់បង់យាយតានៅក្រោមរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ និងចង់ខ្លាំងណាស់ក្នុងការនិយាយជាមួយមនុស្សចាស់ម្នាក់ដែលនៅរស់ រានមានជីវិតពីរបបពិឃាតនេះ។ ដានី អាយុ២០ឆ្នាំ និយាយដោយញញឹមយ៉ាងស្រស់ថាខ្លួនមានអារម្មណ៍ខឹងសម្បានៅពេលឃើញអតីត ពេជ្ឈឃាត។ នាងអះអាងថា៖ «ឪពុកម្តាយខ្ញុំបានរៀបរាប់ពីការឈឺចាប់នៅក្រោមសម័យប៉ុល ពត… ឃើញឌុចតាមទូរទស្សន៍ វាមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ ខ្ញុំចង់ឃើញផ្ទាល់តែម្តង !»។ សម្តីនេះត្រូវបាននិយាយបន្តដោយមិត្តភក្តិនាងជាច្រើននាក់ទៀត។ ប៉ុន្តែយុវតីរូបនេះមិនលាក់បាំងទេពីមនោសញ្ចេតនាចម្លែកដែលមើល ឃើញថា ឌុចមានរូបរាង«ជាមនុស្សចាស់ធម្មតាម្នាក់»…
ការជំនុំជម្រះឌុចលើវ៉ិបសាយ
អត្ថបទនៃសវនាការ៥ថ្ងៃដំបូងក្នុងការជំនុំជម្រះឌុច អាចអានបានជាបីភាសា (ខ្មែរ អង់គ្លេស និងបារាំង) នៅលើគេហទំព័តរបស់អ.វ.ត.ក ។
សូមអានអត្ថបទនៅលើទំព័ររបស់ កាសែត
-តុលាការខ្មែរក្រហមផ្តល់វេទិកាដល់អ្នកច្បាប់ក្មេងខ្ចីនៅកម្ពុជា (២៧-០៣-២០០៩)
-របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (០៤-១១-២០០៩)
- តុលាការកាត់ទោសខ្មែរក្រហមៈ ការយល់ឃើញរបស់ប្រជាជនទីក្រុងភ្នំពេញ (១៧-១២-២០០៧)
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
