| ទិវាចងកំហឹងមិនសូវជាធ្វើអោយប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ មានការឈឺចាប់ដូចមុនឡើយ |
| ដោយ ឈាង បុប្ផា | |
| ២០-០៥-២០០៨ |
ជើងឯក(ភ្នំពេញ) ថ្ងៃទី ២០ ឧសភា ២០០៨ ការសំដែងឈុតដ៏សាហាវ
ឃោរឃៅរបស់ពួកខ្មែរក្រហម នៅក្នុងឱកាស «ទិវាចងកំហឹង» នៅមន្ទីរប្រល័យពូជសាសន៍ជើងឯក ©John Vink/ Magnum
សូមចូលបើកមើលទំព័រ K7Media នូវរូបថតនិងសម្លេង ស្តីពី «ទិវាចងកំហឹង »
ជនរងគ្រោះនៃរបបខ្មែរក្រហមជាច្រើនរយនាក់បានមកជួបជុំគ្នានៅថ្ងៃអង្គារ ទី ២០ ខែ ឧសភា នៅឯមន្ទីរប្រល័យពូជសាសន៍ ជើងឯក ដើម្បីចូលរួមប្រារព្ធពិធី «ទិវាចងកំហឹង» ដែលរៀបចំឡើងដោយសាលាក្រុងភ្នំពេញ។ លោកអភិបាលក្រុងភ្នំពេញ កែប ជុតិម៉ា បានប្រកាសប្រាប់អ្នកយកព័ត៌មាន ថា៖ គេចង់រកយុត្តិធ៌មជូនប្រជាជនកម្ពុជា ហើយទិវានេះរម្លឹកពីការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់រាជរដ្ឋាភិបាលក្នុងការបង្កើតអោយមានសាលាក្ដីកាត់ទោសអតីតមេដឹកនាំខ្មែរក្រហម។ ចំណែកឯលោក ម៉ាន់ ឈឿន អភិបាលរងក្រុងភ្នំពេញ បានពន្យល់ថា ពិធីនេះនៅតែបន្តប្រារព្ធធ្វើឡើង ក្នុងគោលបំណងកុំអោយប្រជាជនខ្មែរភ្លេចរឿងរ៉ាវពីអតីតកាលរបស់ខ្លួន។
ប៉ុន្តែ បុគ្គលិកបំរើការនៅមន្ទីរប្រល័យពូជសាសន៍នេះ បានកត់សំគាល់ថា ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ចំនួនមនុស្សចូលរួមមានកាន់តិចតែទៅៗ។ គាត់មានប្រសាសន៍បញ្ជាក់ថា រយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំបន្ទាប់ពីរបបប៉ុលពតត្រូវបានផ្ដួលរំលំមក មនុស្សម្នាបានយំសោកយ៉ាងខ្លាំង ដោយបានជេរប្រមាថរបបដែលនិយាយថាស្រលាញ់ពួកគេទាំងកំហឹង។ ឥឡូវនេះប្រជាជនមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ចំពោះរឿងនោះទេ។ ពួកគេលែងបង្ហូរទឹកភ្នែក នៅពេលបានលឺសម្លេងស្មូតរបស់ព្រះសង្ឃ ឬ ដំនើររឿងសោកនាដកម្មនោះទៀតហើយ។ តួយ៉ាង លោកសូ សាវេត មិនដែលខកខាននៅក្នុងពិធីបុណ្យនេះទេ ប៉ុន្តែអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមក គាត់បានលះបង់អស់នូវកំហឹងសងសឹកដែលគាត់ធ្លាប់មាន។
លោក កាន សូឡូម៉ុន បានរម្លឹកនៅក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរក្រហមរបស់គាត់ ថា ទិវាចងកំហឹងលើកទីមួយត្រូវបានប្រារព្វឡើងនៅឆ្នាំ១៩៨៤ ដោយរបបសារធារណៈរដ្ឋកម្ពុជា ក្នុងគោលបំណងរម្លឹកពីគោលនយោបាយសមូហភាវកម្មរបស់ប៉ុលពតថ្ងៃទី២០ ខែ ឧសភា ឆ្នាំ ១៩៧៦។ លោកបានរម្លឹកថា ទិវានេះត្រូវបានហាមឃាត់ បន្ទាប់ពីមានការចុះកិច្ចព្រមព្រៀងទីក្រុងប៉ារីស នាឆ្នាំ ១៩៩១ ។ លោកបានបន្ថែមទៀតថា ទោះជាយ៉ាងណា ទិវានេះ ត្រូវបានប្រាព្ធឡើងវិញនៅឆ្នាំ ១៩៩៩ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ។
ជើងឯក (ភ្នំពេញ) ថ្ងៃទី២០ ឧសភា ២០០៨ លោក កែបជុតិម៉ា
អភិបាលក្រុងភ្នំពេញ(រូបទី ២) © John Vink / Magnum
|
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
