| ឌុចមានអារម្មណ៍ភិតភ័យ នៅពេលគាត់ត្រូវបានស្នើអោយកាន់តំណែងជាប្រធានមន្ទីរស-២១ |
| ដោយ ស្ទេហ្វានី ហ្សេ | |
| ២៨-០៤-២០០៩ |
កំបូល (ភ្នំពេញ កម្ពុជា) ថ្ងៃទី២៧ មេសា ២០០៩៖ សាលសារព័ត៌មាន ថ្ងៃទី១២នៃសវនាការជំនុំជម្រះរបស់កាំង ហ្គិចអ៊ាវ ហៅឌុច នៅអ.វ.ត.ក
© ចន វីង/ Magnum
នៅថ្ងៃទី១ សប្តាហ៍ទី៤ នៃការជំនុំជម្រះរបស់ឌុច ជនជាប់ចោទបានសង្កត់ធ្ងន់ថាការសួរចម្លើយអ្នកទោសមិនមែនស្ថិតនៅក្រោមការបង្គាប់បញ្ជារបស់គាត់ផ្ទាល់នោះទេ លើកលែងតែមានការចេញបញ្ជាពីថ្នាក់លើរបស់គាត់។ ថ្នាក់ក្រោមរបស់គាត់ គឺមិត្តហ៊ ដែលជាអ្នកទទួលបន្ទុកកិច្ចការយោធា មានតួនាទីចាប់ បង្ខាំង ដឹកអ្នកទោសទៅជើងឯក ដើម្បី«កម្ចេច» និងចូលរួមអន្តរាគមន៍ ក្នុងករណីមានការវាយប្រហារពីខាងក្រៅ។ «ខ្ញុំវិញ ជាប់រវល់នឹងការអានឯកសារសួរចម្លើយអ្នកទោស...» ដែលត្រូវតែមានលក្ខណៈពេញលេញគ្រប់គ្រាន់ មុននឹងអ្នកទោសស្លាប់។ ម្យ៉ាងវិញទៀត គាត់បានទទួលស្គាល់ថាមន្ទីរសន្តិសុខ ម-១៣ និងមន្ទីរ ស-២១ មានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នាជាច្រើនចំណុច។
បុគ្គលិកនៅមន្ទីរ ស-២១ ភាគច្រើនគឺជាបុគ្គលិកមកពីកងពលលេខ៧០៣ មន្ទីរសន្តិសុខ ម-១៣ ដែលឌុចបានគ្រប់គ្រងរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៥ ហើយនិងភ្នាក់ងារអប់រំមកពីទីក្រុងភ្នំពេញ។
ឌុចបានធ្វើការស្នើសុំការអនុញ្ញាតពីថ្នាក់លើ ដើម្បីជ្រើសរើសក្មេងៗ មកធ្វើជាបុគ្គលិកបន្ថែមនៅមន្ទីរឃុំឃាំងនេះ។ ឌុចបានពន្យល់ថា ក្រុមក្មេងមួយក្តាប់តូចក្នុងចំណោមក្មេងទាំងនោះបានក្លាយជាអ្នកនាំសារ ចំណែកក្មេងផ្សេងទៀត ដែលនៅមិនទាន់ពេញវ័យនៅឡើយ ត្រូវបានប្រើអោយចេញទៅរកស្មៅ សម្រាប់ទន្សាយ។
បេសកកម្មកម្ចាត់ខ្មាំងសត្រូវ ដែលបានសម្លាប់បុគ្គលិកមន្ទីរ ស-២១យ៉ាងរង្គាល បានប៉ះពាល់ជាពិសេស ទៅលើអ្នកដែលមានប្រភពចេញមកពីកងពលលេខ៧០៣ និងភ្នាក់ងារភ្នំពេញ។ នៅមន្ទីរស-២១ អ្នកសួរចម្លើយស្រី ដែលមានស្វាមីជាកម្មាភិបាលនៅមន្ទីរស-២១ ក៏ត្រូវទទួលរងជោគវាសនាដូចស្វាមីរបស់ខ្លួនដែរ នៅពេលស្វាមីបានបាត់បង់ទំនុកចិត្តពីបក្ស និងត្រូវបានសម្លាប់ចោល។
ដោយឡែក នៅក្នុងសវនាការ ឌុចបានលើកបង្ហាញឯកសារចម្លើយសារភាពរបស់អ្នកទោស ដើម្បីពន្យល់អំពីវិធីសាស្រ្តនៃការប្រតិបត្តិការសួរចម្លើយ។ ឌុចបានអះអាងថាវាជាឯកសារចម្លើយអ្នកទោស ដែលគាត់បានធ្វើចំណារផ្ទាល់ដៃ រួចបញ្ជូនទៅកាន់សុន សេន និងបញ្ជូនបន្តទៅអោយប៉ុល ពត ពិនិត្យនិងសម្រេច។ ជនជាប់ចោទបានលើកឡើងថា «ខ្ញុំមានទំនាក់ទំនងជាប្រចាំ ជាមួយថ្នាក់លើរបស់ខ្ញុំ»។ គាត់បានពន្យល់ថាចម្លើយសារភាពទាំងនេះបង្កើតបានជាប្រភពព័ត៌មានមួយ អំពីកំរិតនៃការជ្រៀតចូលរបស់ខ្មាំងសត្រូវនៅក្នុងគណបក្សកុម្មុយនីស្តកម្ពុជា ហើយនឹងត្រូវបានប្រើសម្រាប់កម្ចាត់បណ្តាញជនក្បត់។
មន្ទីរស-២១គឺជាការបន្តរបស់មន្ទីរ ម-១៣
មន្ទីរសន្តិសុខទាំងពីរនេះពិតជាមានលក្ខណៈប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ ឌុចបានទទួលស្គាល់តាំងពីពេលចាប់ផ្តើមថា មន្ទីរទាំងនេះត្រូវបានប្រើសម្រាប់បេសកកម្មអប់រំ។ «គោលបំណង គឺបង្រៀនយុវជនដែលយើងបានទទួល អំពីភាពសាហាវឃោរឃៅ ហើយយើងប្រើប្រាស់ពាក្យពេចន៍កុម្មុយនីស្តនៅក្នុងក្របខ័ណ្ឌបណ្តុះបណ្តាលនេះ។ […] យើងបានបណ្តុះបណ្តាលយុវជនទាំងនេះ [ក្មេងកសិករ] អោយចេះបញ្ចេញប្រតិកម្មបែបជ្រុលនិយម និងអនុវត្តគ្រប់បែបយ៉ាង តាមអ្វីដែលយើងបានបញ្ជាពួកគេអោយធ្វើ។ […] ជាទូទៅ ចរឹតធម្មជាតិរបស់ក្មេងៗទាំងនេះត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ បន្ទាប់ពីយើងបានអប់រំពួកគេរួចមក។ ពួកគេប្រែក្លាយពីមនុស្សស្លូតត្រង់ ទៅជាមនុស្សដែលអាចធ្វើការងារ នៅក្នុងលក្ខខណ្ឌសាហាវ ដូចជាជេរប្រមាថ វាយដុំ […] ។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំគឺជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ ចំពោះការអប់រំ និងកែប្រែក្មេងទាំងនេះ»។
ជនជាប់ចោទបានសង្ខេបថា អ្វីដែលត្រូវបានកំណត់នៅមន្ទីរម-១៣ ត្រូវបន្តយកមកអនុវត្តនៅមន្ទីរស-២១។ ទាក់ទិននឹងការបណ្តុះបណ្តាលភាពសហាវឃោរឃៅ បច្ចេកទេសសួរចម្លើយ ការប្រើប្រាស់ការធ្វើទារុណកម្ម រឺលក្ខខណ្ឌនៃការឃុំឃាំង គឺមានលក្ខណៈស្រដៀលទៅនឹងវិធីសាស្រ្ត ដែលពួកខ្មែរក្រហមបានប្រើប្រាស់នៅគ្រប់ទីកន្លែង នៅតាមមន្ទីរសន្តិសុខទូទាំងប្រទេស។
ប្រធានដ៏ល្អមួយរូប សម្រាប់មន្ទីរ ស-២១
នៅឆ្នាំ១៩៧៦ មិត្តណាត ត្រូវបានផ្លាស់ចេញពីមុខតំណែងជាប្រធានមន្ទីរស-២១ ទៅធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងអង្គភាពទំនាក់ទំនងកងទ័ពសម្រាប់ប្រទេសជាតិទាំងមូល។ ដូចនេះ គាត់បានស្នើអនុប្រធានរបស់គាត់ គឺឌុច អោយជំនួសតំណែងរបស់គាត់។ ឌុចបានអះអាងថា «ដូចអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់បានប្រាប់លោក ឡឺម៉ុង (សហចៅក្រមស៊ើបអង្កេត) ខ្ញុំអនុវត្តការងារសួរចម្លើយបានល្អប្រសើរជាងមិត្តណាតទៅទៀត […]។ គណបក្សកុម្មុយនីស្តកម្ពុជាមានទំនុចចិត្តលើរូបណាត តិចជាងលើរូបខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំជាមនុស្សស្មោះត្រង់ ខ្ញុំនិយាយតែការពិតប្រាប់ពួកគេ។ ខ្ញុំសុទ្ធចិត្តស្លាប់ ជាជាងនិយាយកុហក!»។ ឌុចបានគូសបញ្ជាក់នៅចំពោះមុខចៅក្រម ឡឺម៉ុង ថាគាត់អាចមានអំនួតចំពោះបទពិសោធន៍នៃការសួរចម្លើយ ដែលចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ១៩៧១ នៅមន្ទីរម-១៣។ លោកចៅក្រម ឡាវ៉ែញ បានលើកឡើងម្តងទៀតនៅក្នុងអង្គសវនាការថា នៅដំណាក់កាលស៊ើបសួររបស់សហចៅក្រមស៊ើបអង្កេត ជនជាប់ចោទក៏បានប្រកាសផងដែរថា «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំត្រូវតែអនុវត្តការងារនេះ បើទោះបីជាខ្ញុំស្អប់ការងារជានគរបាល និងការងារសួរចម្លើយនេះក៏ដោយ។ ខ្ញុំធ្វើការបានល្អជាងមិត្តណាតទៅទៀត។ ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើការងារនេះ វាមិនអាចជៀសផុតនោះទេ ព្រោះនេះគឺជាបញ្ជា ខ្ញុំត្រូវតែអនុវត្តតាម!»។
ដោយធ្វើការប្រៀបធៀបជាមួយប្រធានមុន ឌុចបានអះអាងថាគាត់មានលក្ខណៈផ្ទុយស្រឡះពីមិត្តណាត គាត់មិនដែលធ្វើការសម្រេចចិត្តឯកតោភាគីនោះទេ គាត់តែងតែរង់ចាំការបញ្ជារបស់ថ្នាក់លើរបស់គាត់ជានិច្ច។
ជនជាប់បានលើកឡើងម្តងទៀតថាមុនដំបូង គាត់មានបំណងដកខ្លួនចេញពីការតែងតាំងនេះ ដោយចង់នៅធ្វើជាអនុប្រធានមន្ទីរស-២១ដដែល ហើយគាត់បានស្នើសិស្សរបស់សុន សេនម្នាក់ផ្សេងទៀត ដែលត្រូវបានបណ្តុះបណ្តាលមុនគាត់ ដើម្បីមកជំនួសតំណែងរបស់ណាត។ គាត់បានពន្យល់ថាគាត់មានអារម្មណ៍ភិតភ័យ ក្នុងការទទួលតួនាទីបែបនេះ ប៉ុន្តែ ដោយសារមានការគំរាមកំហែងពីសុន សេន ដែលជាថ្នាក់លើរបស់គាត់ គាត់បង្ខំចិត្តយល់ព្រមទទួលតួនាទីថ្មី «ដោយមិនហ៊ានជំទាស់»ឡើយ បើមិនដូច្នោះទេ គាត់អាចនឹងដាច់ក្បាលចេញពីស្មា។
 -ការបោសសម្អាតព្រះពុទ្ធសាសនារបស់ពួកខ្មែរក្រហម (០៤-០៦-២០០៨)
-បរាជ័យរបស់ពួកខ្មែរក្រហមក្នុងការដកឫសព្រះពុទ្ធ សាសនាពីសង្គមខ្មែរ (១១-០៦-២០០៨)
-ការជំនុំជម្រះឌុច : សវនាការប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងលឿននៅចំពោះមុខអ្នកចូលរួមតាមដានយ៉ាងច្រើនកុះករ (២៣-០៤-២០០៩)
-ការជំនុំជម្រះឌុចៈ គ្រូបង្រៀនដែលព្រមពលិកម្មគ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីបដិវត្តន៍ និងគោរពតាមបទបញ្ជាដោយភ័យខ្លាចបាត់បង់ជីវិត (០៧-០៤-២០០៩)
|
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
