|
អធិប្បាយចុងក្រោយ
|
| ការកាត់ទោសឌុចៈ ឌុចត្រូវបានបកស្បែកមុខ នៅពេលនិយាយពីការធ្វើទារុណកម្មនៅមន្ទីរ ស២១ |
| ដោយ ស្ទេហ្វានី ហ្សេ | | | ១៦-០៦-២០០៩ |  ភ្នំពេញ (កម្ពុជា) ថ្ងៃទី២៨ មេសា ២០០៩៖ នៅការិយាល័យមួយកន្លែង ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ សវនាការរបស់ឌុច ត្រូវបានផ្សាយផ្ទាល់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ តាមកញ្ចក់ទូរទស្សន៍ © វណ្ឌី រតនា នៅក្នុងអង្គសវនាការកាត់ទោសឌុច ថ្ងៃទី១៥ និងទី១៦ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០០៩ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងនៃអង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជា (អ.វ.ត.ក) បានចេញសេចក្តីសម្រេចលើសំណើសុំអោយដោះលែងនៅក្រៅឃុំ របស់មេធាវីជនជាប់ចោទ។ ដោយឡែក ការសួរដេញដោលឌុច លើអង្គហេតុស្តីពីប្រតិបត្តិការរបស់មន្ទីរស២១ ត្រូវបានដឹកនាំធ្វើឡើងដោយចៅក្រមអន្តរជាតិ ប្រកបដោយប្រសិទ្ធិភាព និងភាពឈ្លាសវៃបំផុត ជាហេតុធ្វើអោយកំហុសឆ្គង និងភាពរអាក់រអួលនៃការកាត់ទោសលើកមុនៗ ស្ទើរតែត្រូវបានបំភ្លេចចោល។ កាលពីមុន គេធ្លាប់តែឃើញឌុច ជាមនុស្សមានភាពម៉ឺងម៉ាត់ ម្ចាស់ការលើសំដីរបស់ខ្លួន ជាមនុស្សពោរពេញដោយកាយវិការ ទឹកមុខ និងវោហាស័ព្ទ។ សវនាការថ្ងៃអង្គារ ទី១៦ ខែមិថុនា បានបើកកកាយអំពីសកម្មភាពនានានៃការធ្វើទារុណកម្មលើអ្នកទោស ដែលត្រូវបានប្រព្រឹត្តនៅមន្ទីរ ស២១ ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អតីតសាស្រ្តាចារ្យរូបនេះ។ ការឃុំខ្លួនឌុច ដោយតុលាការយោធាជាការរំលោភបំពាន
នៅក្នុងសេចក្តីសម្រេចមួយ ចេញថ្ងៃទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០០៩ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានបដិសេធសំណើសុំដោះលែង កាំង ហ្គេកអ៊ាវ ហៅឌុច ពីការឃុំខ្លួនបណ្តោះអាសន្ន។ ឌុច បច្ចុប្បន្ន កំពុងត្រូវបានជំនុំជម្រះក្តីពីបទឧក្រិដ្ឋកម្មប្រឆាំងនឹងមនុស្សជាតិ ឧក្រិដ្ឋកម្មសង្គ្រាម និងការរំលោភបំពានលើមាត្រាមួយចំនួននៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌកម្ពុជាឆ្នាំ១៩៥៦។ គួរបញ្ជាក់ថា ឌុចត្រូវបានដាក់អោយស្ថិតនៅក្នុងការឃុំខ្លួនបណ្តោះអាសន្ន ដោយអ.វ.ត.ក តាំងពីថ្ងៃទី៣១ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៧។ មុនពេលត្រូវបានផ្ទេរមកកាន់មន្ទីរឃុំឃាំងរបស់អ.វ.ត. ជនជាប់ចោទត្រូវបានឃុំខ្លួនដោយតុលាការយោធាកម្ពុជា ចាប់តាំងពីថ្ងៃទី១០ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៩៩។
នៅក្នុងសេចក្តីសម្រេចរបស់ខ្លួន អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានយល់ឃើញថាការឃុំខ្លួនជនជាប់ចោទដោយតុលាការយោធា គឺមិនត្រឹមត្រូវតាមផ្លូវច្បាប់ ហើយជនជាប់ចោទមានសិទ្ធិទទួលបាននូវការទូទាត់ពេញលេញនូវរយៈពេលដែលខ្លួនជាប់ឃុំ សម្រាប់ជាសំណងចំពោះការរំលោភសិទ្ធិរបស់ជនជាប់ចោទក្នុងក្របខ័ណ្ឌនៃច្បាប់ជាតិនិងអន្តរជាតិ។ អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានយល់ឃើញផងដែរថាការរំលោភបំពានសិទ្ធិរបស់ជនជាប់ចោទ ដោយតុលាការយោធា មិនអាចបញ្ជូលជាមួយនឹងអ.វ.ត.ក បានទេ ហើយនីតិវិធីរបស់អ.វ.ត.ក គឺ មិនមែនជានីតិវិធីដែលបន្តមកពីតុលាការយោធានោះទេ។ ការឃុំខ្លួនបណ្តោះអាសន្នគឺជាមធ្យោបាយចាំបាច់ សម្រាប់ធានាវត្តមានរបស់ជនជាប់ចោទក្នុងដំណើរការជំនុំជម្រះក្តី និងដើម្បីការពារសុវត្ថិភាពខ្លួនរបស់ជនជាប់ចោទ ក៏ដូចជាថែរក្សាសណ្តាប់ធ្នាប់សាធារណៈ។ ដោយឈរលើហេតុផលទាំងនេះ អង្គជំនុំជម្រះបញ្ចាក់ថាជនជាប់ចោទត្រូវស្ថិតនៅក្នុងការឃុំខ្លួនបណ្តោះអាសន្ន ក្នុងរយៈពេលនៃការជំនុំជម្រះក្តីនេះ។
ទោះបីយ៉ាងណា អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងបានអះអាងថា ករណីប្រសិនបើរកឃើញថាមានពិរុទ្ធភាព ជនជាប់ចោទនឹងត្រូវបានទូទាត់អំពីពេលវេលាជាប់ឃុំឃាំងនៅក្នុងការឃុំខ្លួនបណ្តោះអាសន្ននៅអ.វ.ត.ក និងនៅតុលាការយោធា។
មិនមានករណីលើកលែង សម្រាប់ស្រ្តីនិងកុមារ
លោកស្រីចៅក្រមបានលើកឡើងថា យោងតាមស្ថិតិដែលរៀបចំឡើងដោយការិយាល័យសហព្រះរាជអាជ្ញា អ្នកទោសប្រមាណ១% គឺជាកុមារ និង២១,៨% គឺជាស្រ្តី។ ប៉ុន្តែ កុមារដែលត្រូវបានចាប់ខ្លួនព្រមគ្នាជាមួយម្តាយរបស់ពួកគេ មិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលនៅក្នុងបញ្ជីឈ្មោះ ដែលត្រូវបានរកឃើញនៅមន្ទីរ ស២១នោះទេ។ កុមារត្រូវជាប់ឃុំឃាំង ដោយទទួលរងលក្ខខណ្ឌផ្សេងៗ ដូចមនុស្សពេញវ័យដែរ បើទោះបីជា «ខ្ញុំមិនបានតាមដានដោយផ្ទាល់ភ្នែករបស់ខ្ញុំក៏ដោយ»។ នៅក្នុងសវនាការ ថ្ងៃទី១៥ ឌុចបានអះអាងថា គាត់សោកស្តាយដែលមិនបានជួយសង្គ្រោះជីវិតកុមារ។ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀន»។ អតីតប្រធានមន្ទីរឃុំឃាំងនិងធ្វើទារុណកម្មរូបនេះបានពន្យល់ថា ស្រ្តីមួយចំនួនត្រូវបានបញ្ជូនមកកាន់មន្ទីរ ស២១ ដោយសារមុខតំណែងរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ស្រ្តីភាគច្រើនត្រូវបានចាប់ឃុំឃាំង និងត្រូវជួបជោគវាសនាដូចស្វាមី រឺឪពុករបស់ពួកគេដែលត្រូវបានចាប់ខ្លួន បើទោះបីជាពួកគេមិនបានប្រព្រឹត្តកំហុសខុសឆ្គងអ្វីក៏ដោយ។ ជនជាប់ចោទបានទទួលស្គាល់ថា ស្រ្តីខ្លះត្រូវបាននាំយកមក ជាមួយកូនៗរបស់ពួកគេ ដែលមានអាយុមិនលើសពី១២ខែ។
«កាន់តែជួបអ្នកទោស ខ្ញុំកាន់តែមានអារម្មណ៍ប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្ត ដូចនេះ ខ្ញុំជៀសវាងជួបមុខពួកគេ»
លោកចៅក្រម ឡាវែញ បានដឹកនាំការសួរចម្លើយ ជាមួយនឹងយុទ្ធសាស្រ្តដ៏គួរអោយកត់សម្គាល់ ដោយបានលើកយកប្រធានបទមួយចំណុចម្តងៗ មកពិភាក្សាដេញដោលជាមួយជនជាប់ចោទ ដូចជា៖ ប្រជាជនដែលត្រូវឃុំខ្លួននៅមន្ទីរ ស២១ ចម្រុះទៅដោយជាតិសាសន៍ មិនមានការបែងចែកពូជសាសន៍ នៅក្នុងលក្ខខណ្ឌនៃការឃុំខ្លួនអ្នកទោសឡើយ, របបបានប្រើពាក្យដោះសារខុសទំនងចំនួនពីរ ដើម្បីចាប់ខ្លួនមនុស្ស ក្នុងគោលបំណងកុំអោយកើតមានការមិនទុកចិត្ត, ប្រជាជនទាំងនេះមិនត្រូវបានប្រាប់ហេតុផលនៃការចាប់ខ្លួនពួកគេទេ, នយោបាយបង្អត់អាហារអ្នកទោស ដើម្បីធ្វើអោយពួកគេចុះទន់ខ្សោយ និងដើម្បីងាយស្រួលគ្រប់គ្រង, អ្នកទោសមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតអោយនិយាយគ្នា, ពួកគេត្រូវបានធ្វើបាបដូចសត្វធាតុ..-ល-។
ឌុច បានអះអាងថា «នៅពេលខ្ញុំរម្លឹកអំពីហេតុការណ៍ទាំងនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀន។ ខ្ញុំព្យាយាមមិនជួបជាមួយអ្នកទោស តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ហើយខ្ញុំក៏អាចធ្វើបាន។ ប៉ុន្តែ មិនមានវិធានការណាមួយ ដើម្បីបន្ធូរបន្ថយភាពតានតឹងផ្លូវចិត្តរបស់ពួកគេបានឡើយ។ ប្រសិនជាខ្ញុំព្យាយាម ខ្ញុំមិនអាចធ្វើការវែកញែករវាងមិត្ត និងសត្រូវបានឡើយ ហើយប្រសិនជាខ្ញុំមានអាកប្បកិរិយាគួរសមជាមួយសត្រូវ ចាត់ទុកសត្រូវ ដូចជាមិត្តភក្តិ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចរក្សាឋានៈរបស់ខ្ញុំបានទេ។ [...] កាន់តែជួបអ្នកទោស ខ្ញុំកាន់តែមានអារម្មណ៍ប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្ត ដូចនេះ ខ្ញុំជៀសវាងជួបមុខពួកគេ»
ក្រោយបន្តិចមក ឌុច បាននិយាយឡើងវិញម្តងទៀតថា «ពិតមែន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច មិនចង់ឃើញការទទួលរងឈឺចាប់របស់អ្នកទោស ដែលត្រូវជាប់ឃុំឃាំងនៅក្នុងមន្ទីរសន្តិសុខរបស់ខ្ញុំឡើយ»។ លោកចៅក្រម ឡាវែញបានសួរឌុចថា «តើលោកអាចរៀបរាប់ចរឹករបស់លោកយ៉ាងម៉េចបាន? ជនជាប់ចោទឆ្លើយថា «ខ្ញុំមិនដឹងនោះទេ។ ខ្ញុំបិទភ្នែក បិទត្រចៀក។ ខ្ញុំមិនចង់មើលឃើញការពិត ដែលមិនស៊ីចង្វាក់ជាមួយអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំទេ...។» ចៅក្រមជនជាតិបារាំងសួរថា «តើយើងអាចហៅអារម្មណ៍បែបនេះ ថាជាភាពកំសាកទន់ខ្សោយបានដែររឺទេ? «វាទៅហួសឆ្ងាយពីពាក្យថាទន់ខ្សោយ!»។  ភ្នំពេញ (កម្ពុជា) ថ្ងៃទី ១៥ មិថុនា ២០០៩៖ រូបថតជនរងគ្រោះពីការធ្វើទារុណកម្មនៅមន្ទីរស-២១ ត្រូវបានបញ្ចាំងនៅលើអេក្រង់របស់អ.វ.ត.ក រយៈពេលជាច្រើននាទី
© ស្ទេហ្វានី ហ្សេ
ដោយឡែក នៅសវនាការ ថ្ងៃទី១៦ ខែមិថុនា លោកចៅក្រម និល ណុន បានសួរជនជាប់ចោទថា «តើការធ្វើទារុណកម្មត្រូវបានអនុវត្តជាលក្ខណៈប្រព័ន្ធ នៅអំឡុងពេលសួរចម្លើយដែររឺទេ?» ឌុចឆ្លើយតបវិញថា នៅក្នុងករណីភាគច្រើន គឺពិតមែន។ ប៉ុន្តែ គាត់បានលើកយកករណីលើកលែងចំនួន២ ដែលគាត់បានដឹង គឺ ករណីលោក កយ ថួន អតីតរដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងពាណិជ្ជកម្មខ្មែរក្រហម និងមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត ដែលគាត់ពិបាកនឹងហៅឈ្មោះ នោះគឺលោកសាស្រ្តាចារ្យ ភួង តុន។ គួរបញ្ជាក់ថា ភរិយា និងកូនស្រីរបស់លោកសាស្រ្តាចារ្យ ក៏កំពុងស្ថិតនៅក្នុងបន្ទប់សវនាការផងដែរ ដោយអង្គុយ នៅលើកៅអីត្រៀមសម្រាប់ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី និងបានតាមដានសវនាការយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។
ផលប៉ះទង្គិចពីការធ្វើទារុណកម្មត្រូវបានពន្យល់បកស្រាយប្រកបដោយគតិបណ្ឌិត
បន្ទាប់មក លោកចៅក្រម ឡាវែញ បានសួរថា « បើតាមគំនិតរបស់លោក ការធ្វើទារុណកម្មមានលក្ខណៈយ៉ាងដូចម្តេច?»។ ឌុច ឆ្លើយថា៖ «ការធ្វើទារុណកម្ម និងការប្រើសំដីប្រមាថមើលងាយ មានគោលបំណងធ្វើអោយជនរងគ្រោះបាត់បង់សតិអារម្មណ៍ផ្លូវចិត្ត ដើម្បីធ្វើអោយពួកគេនិយាយសារភាពចេញមក»។ លោកចៅក្រមបានសួរសង្កត់ធ្ងន់ទៀតថា «តើលោកធ្លាប់គិតអំពីអារម្មណ៍របស់អ្នកទោសទាំងនេះដែររឺទេ? ឧទាហរណ៍ នៅពេលគេចាក់ទឹកចូលរន្ធច្រមុះ ជាដើម»។ ជនជាប់ចោទបានផ្តល់ចម្លើយបែបបច្ចេកទេស ថា «បើតាមបទពិសោធន៍នៃសេវានគរបាល នៅពេលក្រពះពោរពេញដោយទឹក អ្នកទោសនឹងក្អួតទឹកនោះចេញមកវិញ ជួនកាល អ្នកទោសសន្លប់។ នៅពេលគេដឹងខ្លួនវិញ យើងបន្តការសួរចម្លើយ។ នៅមន្ទីរ ស២១ យើងធ្វើបែបនេះតែម្តងគត់ [...]។ ប៉ុន្តែ បច្ចេកទេសដែលធ្លាប់ត្រូវបានសាកល្បងប្រើនៅរបបចាស់នេះ មិនមានប្រសិទ្ធភាពនោះទេ នៅពេលយើងចង់ប្រើវា...»។
«តើលោកគិតថាមានរបៀបធ្វើទារុណកម្ម ដែលសាហាវឃោរឃៅជាងនេះដែររឺទេ?» «បាទ មាន!»។ ឌុចបានបង្ហាញបច្ចេកទេសមួយ គឺការបង្ខំអ្នកទោសអោយលុតជង្គន់ក្រាប នៅមុខរូបឆ្កែ រឺនៅមុខវត្ថុម្យ៉ាង។ ក្រោយមកទៀត ឌុចបាននិយាយថា «ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា ជនរងគ្រោះនៅមន្ទីរ ស២១ ពិតជាទទួលរងនូវការឈឺចាប់ជាខ្លាំង»។
ការសួរចម្លើយៈ ឌុច និយាយថាមិនបានចូលរួម និងទទួលស្គាល់ថាមានការបូមឈាមអ្នកទោស
ទាក់ទងនឹងការសួរចម្លើយ ឌុចបានលើកឡើងម្តងទៀតថា គាត់មិនបានឃើញនោះទេ ដោយហេតុថា គាត់មិនបានទៅបន្ទប់សួរចម្លើយទេ ហើយការងារត្រួតពិនិត្យត្រូវប្រគល់អោយទៅអនុប្រធានរបស់គាត់ ឈ្មោះ ហ៊។ ជនជាប់ចោទរូបនេះបានទទួលស្គាល់ថា ការអនុវត្ត ដូចជាការដកក្រចកអ្នកទោស ពិតជាមាននៅមន្ទីរ ស២១ ប៉ុន្តែ នៅពេលគាត់ដឹងរឿងនេះ គាត់បានស្នើសុំអោយបញ្ឈប់សកម្មភាពធ្វើទារុណកម្មបែបនេះជាប្រញាប់។
លោកចៅក្រម និល ណុល បានសួរសំណួរ ទាក់ទងនឹងការធ្វើពិសោធន៍វេជ្ជសាស្រ្ត ដែលត្រូវបានអនុវត្តលើអ្នកទោស។ ឌុច បានសង្ខេបថា «អ្នកទោសរស់ត្រូវបានប្រើជាឧបករណ៍នៃការបណ្តុះបណ្តាលផ្នែកវិភាគរាងកាយ សម្រាប់បុគ្គលិកវេជ្ជសាស្រ្តដែលទើបត្រូវបានជ្រើសរើសថ្មីថ្មោង។ អ្នកទោសភាគច្រើនត្រូវបានគេបូមឈាម ហើយការបូមឈាមបែបនេះបង្កអោយអ្នកទោសជាង១០០នាក់បានស្លាប់។ អ្នកទោសខ្លះត្រូវបានប្រើជាវត្ថុពិសោធន៍ថ្នាំពេទ្យប្រភេទថ្មី។
ជនជាប់ចោទបានអះអាងថា «ខ្ញុំមិនបដិសេធថាខ្ញុំមិនបានឃើញព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់នេះនោះទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយ។ ប្រសិនជាខ្ញុំនិយាយពីរឿងនេះ គេដាក់ទោសខ្ញុំអោយបាត់បង់តំណែង និងឋានៈ!»។
|
|
|
របបខ្មែរក្រហមនៅកម្ពុជាៈ យុវជនខ្មែរជឿត្រឹមតែ៥០%រឺ? (1)
